Maandagochtend-omdenken

Op weg naar de trein van een intensieve en boeiende opleidingsdag hollen C en ik de AH To Go binnen voor een ordinaire zak met chips. We zijn duidelijk weer in levensenergie beland, na een hele dag woorden en ervaringen in sterven, afleggen en afgelegd worden.

Terwijl ik afreken hoor ik C zeggen: ‘Gewonnen of verloren?’ met een daverende bulderlach als antwoord. Met drie mannen in huis ben ik aan mijn stand verplicht te weten dat ‘de klassieker’ gespeeld wordt. Had ik even gemist. Gelukkig praat C me snel bij. Laten we beiden soort van in het hol van de leeuw staan!

Maar goed, we lachen wat met de
dronken jongens als we uitleggen dat we voor Feyenoord zijn, feliciteren ze en hollen daarna verder naar de trein. ‘Juf’ had ons al gewaarschuwd dat er na onze laatste oefening gekke situaties konden ontstaan op weg naar huis.

Op Utrecht Centraal stapt een groepje twintigers, Grote Jongens, met veel kabaal de trein in. Ze jagen een kleine keeshond angst aan met schreeuwerig wolvengehuil, slaan met vlakke hand op muren en deuren, met in de andere een plastic bekertje bier.

In de coupé beginnen wat oudere mensen wat onrustig op hun stoelen te draaien. Wat gaat er gebeuren als de deuren dicht gaan? Twee meiden vragen de jongens of het wat zachter kan. Nee dus. Een man spreekt zijn ongenoegen uit en wil dat ze ophouden. Je voelt aan, het werkt averechts.

Wij kijken de situatie aan, ergeren ons en schatten moment na moment in wat handig is. Tot drie keer voel ik mijn ego aandringen op te staan en er wat van te gaan zeggen. Maar mijn ziel zegt keer op keer dat het niet nodig is.

De man voelt zich bedreigd en vertrekt. De meisjes hebben inmiddels de snoeptomaatjes en ster-snoepjes aangeboden aan de jongens. Dat lijkt te werken. Blaffende honden bijten niet en worden bovendien moe van het blaffen. Op Ede-Wageningen stappen ze uit en keert de rust terug.

Vanmorgen lees ik in de Volkskrant een column met de essentie van de woorden van de vrouw die schuin tegenover mij zat: ‘Je zal zoiets thuis krijgen!’ en mijn gedachte daarover.

Want Moeders pakken Grote Jongens aan. Wee als ze erachter komen dat hun zonen zoiets doen. ‘Naar je kamer, en gauw! Ben je nou helemaal betoeterd?’

Ja, vrouwelijke energie is soft. Maar het heeft ook de kracht in zich om de-escalerend te werken en tegelijkertijd streng maar rechtvaardig te zijn. Ik zeg: meer Moeders en Meisjes in het hooliganvak.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s