Tempel zonder Drempel

Een tijdje geleden besluit ik na mijn werk even te wandelen in het bos. Heel even maar, in een heel klein bos. Een bosje waar ik al eerder gelopen had, en wat me toen waarlijk een gevoel van een sprookjesbos gaf.

In het kwartier dat ik door dat bos loop, gebeurt meer dan er in kloktijd vijftien minuten kan gebeuren.

Het is de eerste herfstige herfstdag, met flinke wind tijdens mijn wandeling. Mijn voeten, gehuld in stevige wandelschoenen, schoppen de gevallen bladeren voor me uit. Ze zijn droog en maken een ruisend geluid. Net zoals de boomtoppen doen, door de wind. Zo boven, zo beneden.

In de weken voorafgaand aan deze wandeling loop ik een magisch pad, met de Morgens. De Morgens kun je zien als natuurkrachten, die ons ter wille zijn. Die ons boodschappen brengen, ons spiegelen. De Morgen die langere tijd bij mij zal zijn, is Mazoe. De Morgen van de Dood. Haar boom is een taxus.

Toevallig ben ik in de week van de wandeling bezig met de voorbereiding van een bijzonder, want helend, ritueel. Het zou passend zijn om daar taxustakjes en -besjes bij te gebruiken. Want alhoewel deze boom ontzettend giftig is voor mens en dier, bevatten de naalden ervan tegelijkertijd een kankerremmend stofje.

Ik ben tijdens de wandeling niet op zoek naar een taxus, maar onverwacht sta ik, middenin dat bos, voor een enorme groene boom, met rode besjes. Een taxus dus …

Nooit eerder gezien daar, en nu de taxus al langere tijd door mijn hoofd dwarrelt als een herfstblaadje, vind ik haar. Of vindt zij mij? Het voelt in ieder geval als ‘zo binnen, zo buiten’.

Het ritueel ging uiteindelijk niet door, maar de taxustakjes hebben een plekje gevonden op mijn Altaar voor de Dood. Die heb ik gemaakt omdat ik deze maanden een opleiding volg over rituelen bij sterven. Nog geen dag na de boswandeling trouwens, merk ik op dat ik elke dag, misschien wel
drie keer, langs een taxushaag loop!

Vandaag daalt een overtuiging weer eens dieper in. Voor mij is de natuur een plek waar de juiste dingen op de juiste momenten naar me toe komen. Volgens het eeuwenoude Hermetische principe: ‘Zo binnen, zo buiten, zo boven, zo beneden’. Ze is de waardevolle (lach)spiegel voor mijn binnenwereld, en raakt keer op keer mijn bewustzijn en mijn ziel. Als dat geen Tempel zonder Drempel* is …

*Gisterochtend bezoek ik de zonsopgangmeditatie, die eens per maand georganiseerd wordt door Walk of Wisdom, een pelgrimstocht rondom Nijmegen, die mij al langere tijd aantrekt. Ik lees later dat de Stevenskerk, waar deze meditatie wordt gegeven, ook wel de Tempel zonder Drempel wordt genoemd.

Advertenties

4 gedachtes over “Tempel zonder Drempel

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s