Hemel van het hart

Niemand heeft het eeuwige leven. Mensen niet. Honden niet. En zelfs Trees niet. Dus nam ik gisteren afscheid van haar.

Als ze me ziet, loopt ze vrolijk op me af. Ze glijdt over het parket en zakt door haar achterpoten. Labradors zullen altijd doen alsof het goed met ze gaat. Daarin is zij niet anders.

Haar kussen ligt voor de zitbanken van haar baasjes. Deze dagen heeft ze letterlijk de centrale positie die ze de afgelopen veertien jaren figuurlijk ook heeft in hun leven. Eigenlijk is ze geen hond, maar een kind. Een ‘luv-baby’ zelfs.

Afgelopen weekend is het Zwaard van Damocles gevallen. Haar tumoren zijn zo talrijk, groot en groeiende, dat ze eigenlijk niet meer kan eten. Haar vriendelijke vrolijkheid lijdt daar niet onder. Nog niet.

Morgen knipt de dierenarts het zilveren koord tussen haar lijf en haar ziel door. Nu al vraag ik de hondenzielen aan de Overkant om haar liefdevol op te vangen. Haar mee te nemen van het strand naar de Bron.

Toeval bestaat niet. Dus dat ik vandaag de woorden van Kopland lees, die zó prachtig bij dat beeld passen, is een teken:

… over steeds ruimer en wijder water,

tot in de laatste baai

zich het uitzicht volledig

en eindelijk opent

Wat dat uitzicht is, is voor mij morgen nog steeds een vraag, en voor haar een weet. Toch mocht ook ik er al eerder aan land, en wat was dat toen een bijzondere plek.

Lieve Trees, wat ben je me dierbaar! En wat zal ik vaak nog met je wandelen, terwijl jij daar aan de overkant bent. In mijn hart.

Advertenties

2 gedachtes over “Hemel van het hart

Laat een reactie achter op Anita Frantzen Gilvert Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s