Het hart van het leven

Het is mistig en donker als ik over de A15 naar huis rijd. Op de radio hoor ik Kerstliedjes. Samen met de weersomstandigheden brengen ze mij in de stemming voor de mooiste tijd van het jaar.

Na een tijdje valt me op dat links van mij iets beweegt. Het rijdt ongeveer even snel als ik. In een flits zie ik mijn favoriete Kerstfilm voor me: The Polar Express. Een animatie-/avonturenfilm waarin een jongetje met een trein vol kinderen naar de Noordpool reist en allerlei magische avonturen beleeft. Hun twijfel of de Kerstman wel echt bestaat is als sneeuw voor de zon verdwenen als ze weer thuis worden afgezet.

De trein naast mij rijdt precies even hard als ik: 103 kilometer per uur. Kilometer na kilometer blijft hij in mijn ooghoek. En ik mijmer over afgelopen middag, die de start bracht van een magische tijd.

Kerst is de afgelopen jaren minder belangrijk geworden voor mij. Het gestress op scholen en werk, om dingen ‘af’ te hebben of te vieren met elkaar. De gejaagd- en gehaaidheid in de winkels, voor het leukste cadeau, het kekste jurkje of dat bijzondere voorgerecht. Ik heb er geen last meer van. Omdat ik inmiddels weet dat het daar allemaal niet écht om gaat.

Waar het deze periode voor mij wel om gaat, is dat de Zon haar zuidelijkste punt bereikt. Dat de kortste dag nadert, en de langste nacht. Dat dit de tijd is om te me terug te trekken uit de buitenwereld, letterlijk te cocoonen in huis en figuurlijk mijn eigen binnen- en zelfs onderwereld te betreden. Om daar rust en stilte te vinden. En vandaaruit nieuw te laten ontstaan.

En het allermooist van de komende periode vind ik misschien wel dat de kortste dag niet meteen het omslagpunt is naar weer steeds langer wordende dagen. Er is eerst de tijd van de twaalf magische nachten. Twaalf nachten en dertien dagen, waarin niet alleen de zon, maar ook de tijd en zelfs het hele maatschappelijke leven stil lijkt te staan.

Het is als de lege ruimte tussen het in en uit van de ademhaling. Waar de Maan donker is. Het is de plek waar leven en dood elkaar raken. Het is daar waar niets en iets verbonden zijn. Het is daar waar de inspiratie geboren wordt. Waar het verleden woont en dromen de toekomst voorspellen.

Het is de plek waar mijn geloof in magie haar wortels heeft. En vanwaaruit mijn vertrouwen in het mysterie van de liefde elke dag weer groter wordt. Waar het hart van het leven, onzichtbaar maar onvermoeibaar, doorklopt.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s