De stilte voor de zon

5.56 uur. De eerste klanken van een merel in de achtertuin wekken mij. Te vroeg om uit bed te stappen. Ik ga op m’n rug liggen, leg mijn handen op mijn buik en sluit nog even mijn ogen. Terug naar de droom.

Het lukt niet. Toch moet ik even weer weg zijn geweest, want nu zegt de wekker dat het 6.40 uur is. Kleine Zoon is net op. Na een korte nacht staat hij zo weer broodjes te bakken bij Appie. ‘’s Avonds een stoere jongen, dan ‘s morgens ook’, zegt mijn moeder in mijn herinnering. Ik hoor Knoet zich uitrekken, en ik stap mijn bed uit.

Als ik tel later buitenloop, is er die weldadige deken van stilte. Geen auto, geen fietser, zelfs geen andere hondenuitlater. Geen oostenwind, dus geen trein. Geen zuidenwind, dus ook geen autoweg. Het is zo stil, dat ik als vanzelf stil blijf staan. Hoor ik echt helemaal niets?

Ja, toch wel. Het zijn de geluiden die passen bij het einde van de nacht. Merels die nu ook elkaar wakker zingen. Duiven die koeren naar de eerste rode vleug van de ochtendzon. Een enkele mees op een zachtwiegende tak.

Dit is het moment van de dag, waarop de stilte alle rust en ruimte van de wereld belooft. Het moment van de week vol oneindigheid van niets hoeven en moeten. Een moment dat zich ook elke Donkere Maan voordoet. Meer dan ooit, neem ik die stilte in mij op. Meer dan ooit, neem ik mij voor, die stilte te zijn.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s