Duizend bloemen zullen bloeien

Ze is nog even wolwit en zachtglanzend als eerst. Ze heeft de bevallige vormen van een rijpe peer. Op haar heupen, en eigenlijk overal, draagt ze rozen. De een nog veelbelovend in de knop, anderen al in de bloei van hun leven. En dat zullen ze altijd blijven. Want ze zijn van hard.

Ik kreeg dit vaasje al weer heel wat jaren geleden van mijn lief. Op een huwelijks-verjaardag. Uit haar hals kwamen destijds pastellen rozen, zoals ook mijn bruidsboeket ooit was. Vandaag zie ik de bos die ik kocht bij nieuwe maan, nu slechts verlepte tulpen zijn.

En ik vind ze prachtig. Ze lijken te verdrinken in het gouden licht van deze zonnige woensdagmorgen. Terwijl het tegendeel waar is. Want waar zij ooit sappiggroene stengels en schutbladeren hadden, hangen deze nu slap en krakendbruin in de vaas.

En de bloemen zelf? Die zijn -in mijn ogen- nog steeds van een duizelingwekkende en onbetaalbare schoonheid. Ook al bevinden zij zich aan het einde van hun levensherfst. Het is dan ook geen toeval dat de hemelsblauwe lucht achter hen de afnemende maan laat zien.

Hun rood is vervaald, en hun geel verdord. Het paars verwerd tot roze en de stampers bleven poederig onaangeroerd. Nog even en dan begint voor deze tulpen de winter. Een lange, koude periode. Een tijd van duisternis en dood. Leegte en stilte. Rust en ruimte. Van transformatie.

Want bij donkere maan leg ik de uitgebloeide tulpen in mijn tuin, waar ze zullen verworden tot voedsel voor de planten, struiken en bomen, die straks, zoals Pablo Neruda zegt, duizend bloemen zullen bloeien.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s