Tot de kern van de Aarde-dag

Dauwtrappen op Tweede Paasdag. Ik word wakker om tien over zes en spring uit m’n bed. Stil de kleren aan, een muizenontbijtje en dan met Knoet, m’n grootste vriendin, op pad.

Ik hoef niet naar een bos. Vijftien kilometer in de auto voor de Veluwerand of Nijmegen. Tegenwoordig ga ik naar Lingezegen, het park in mijn dorp, dat zich steeds diverser en mooier ontwikkelt.

De zon is net op als ik aankom, terwijl de afnemende maan nog niet onder is. Ik hou van deze rand van de dag. Net zoals die aan het eind, als de sterren al zichtbaar zijn, terwijl in het westen ook nog het laatste licht gloort.

Op het losloopgebied, werkelijk bezaaid met paardenbloemknoppen, merk ik hoe zeer Jeff Fosters uitleg van ‘depressed’ me eerder vanmorgen raakte. Deep rest. De spirituele vermoeidheid waar we in raken als we de-pressed zijn. Als ons ware zelf weggeduwd is door het valse zelf. Als mijn ware zelf wordt weggeduwd door mijn valse zelf. Mijn masker, mijn ego. En de dysthymie, die mij nog steeds kan pakken, oplaait, zonder dat iemand anders dat weet of ziet.

Ik lees en zie deze dagen veel over de diepe(re) lagen van Pasen. Over de vreugde van Beltane en het heilig huwelijk. Lees en zie het, maar voel ze niet.

Het speelbos in Lingezegen is fris en groen. En niet eerder was ik me bewust van zoveel sering-achtigen onder de populieren. De vogeltjes klinken als balsem voor mijn ziel.

Nog zo’n ding deze dagen: de ‘nine woods‘ voor het Beltane*-vuur, waar ik geen tijd voor had en ze eigenlijk ook niet zonder hulp zou weten te vinden. Voel me op zo’n moment weinig priesteresselijk.

Toch weet ik ook hoe priesteresselijk het wel is, om hier en nu te lopen, terwijl mijn mannen liever en dus nog op één oor liggen. De schoonheid van de natuur bij zonsopgang weten te waarderen. Juist vandaag, op de Dag van de Aarde.

Dan kom ik aan bij het struinbosje. Zie ineens dat híer mijn ‘nine woods’ zijn. Ik neem van negen verschillende bomen en struiken een blaadje. Thuis opzoeken! Ik fotografeer sprookjesachtige taferelen van pluizenbloemen en zonnestralen.

Ik realiseer me ook dat ik straks, op een manier die past bij ons, het zal hebben over de traditioneel-katholieke en de nog veel oudere rituelen van deze tijd van het jaar. Ik ben met reden in het leven van mijn mannen, en met veel liefde. En zij zijn met reden en liefde in dat van mij. We leren van en met elkaar. Niet volgens regels of tradities, maar op onze heel eigen manier.

Glimlachend arriveer ik bij het hartlabyrint. Ik hoef haar vandaag niet te lopen. Ik ben al tot de kern doorgedrongen.

* In ‘mijn’ traditie vieren we Beltane bij de eerste Volle Maan in Stier (Lunar Beltane). Dat was afgelopen vrijdag.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s