Circle of ducks

Instagram, 3 mei 2019. Ik post het volgende ‘real life’ berichtje:

‘Hoe schattig! De witte moedereend die ik vanmorgen met haar bruine en gele kuikens zag. Ze is de afgelopen twee weken van 12 naar 10 naar 6 naar 4 kindjes gegaan #zogaatdatindenatuur #circleoflife #geniethierennu. Maar zo fijn om ze tijdens mijn ochtendrondje te zien scharrelen in het gras. En ze de natte pluizen van een paardenbloem te zien smikkelen #mannelijkeenergie #vrouwelijkeenergie #beltane #wandelen #rituelen #uitliefdevoorhetleven.’

Erbij een foto van precies zo’n moedereend en kuikens. Ik hou er zo van, die circle of life.

Vandaag loop ik, na het voorgaan in een prachtige begrafenis, even naar vriendin A die een paar straten verder woont. Als ik de doorgaande weg oversteek, zie ik een stukje verderop een overduidelijk platgereden eend liggen. Met vijvers en brede gazonnen aan beide kanten van de weg gebeurt dat wel eens. Alhoewel ik er altijd wel een beetje verdrietig van ben, weet ik, dat niet alleen eendagskuikens, maar ook doodgereden eenden bij de circle of life op deze plek horen.

Toch is er ook iets dat wel aanhaakt in mijn hoofd, maar dat ik nog niet helemaal wil bevatten. Ik loop door naar mijn vriendin.

We kletsen over wat koetjes en kalfjes en duiken al snel de diepte in. Ook daar hou ik van. Samen peuteren en overwegen. Dan eens raad, dan weer alleen luisteren. Een lach, een traan, we zijn weer bij. Knuffel, handkus, daaaag!

Terug naar huis herinner ik mij de eend. De doodgereden eend welteverstaan. Precies op de plek waar zij ligt steek ik de doorgaande weg over. Het is waar. Nee!

Ja. Het is waar.

Het is de moedereend, die ik op 3 mei zo vrolijk beschreef, en die ik dagelijks wel tegenkwam op een van mijn rondjes met Knoet. Ik zag haar kinderen opgroeien. Van eendagskuikens naar stevige pluizenbollen, geel met bruin. Moeder kon steeds meer op afstand van haar kroost grazen in het gras.

En nu zie ik ze liggen. Niet alleen Moeder Eend, maar ook haar nog drie overgebleven puberkuikens. Plat. Dood. Ik slik de tranen die in mijn ogen springen weg. Dat probeer ik.

Het is net teveel vandaag.
Sh*t circle of life.

Er ligt een wit veertje aan de kant. Ik raap hem op. En na een laatste blik op de eendjes loop ik door. Ik laat de tranen gaan. En haal de woorden terug, die ik twee uur ervoor uitsprak. Ik móet wel, om weer te geloven in en te houden van de circle of life:

Sta niet aan mijn graf, huil niet.
Ik ben er niet. Ik slaap niet.

Ik ben de duizend winden die waaien.
De diamanten glinstering in de sneeuw.
Het zonlicht op het rijpe graan.
De zachte regen in de herfst.

Je ziet me in al het aardse leven.
In de liefde voor ieder ander,
mens of dier.

Wanneer je ontwaakt in de stilte van de ochtend.
ben ik de plotse vlucht omhoog
van stille vogels in de lucht.

‘s Avonds, de knipoog van de zon die ondergaat.
De zachte sterren die schijnen in de nacht.

Sta niet aan mijn graf, huil niet.
Ik ben er niet. Ik ben niet gestorven.

Vrij naar Mary Elizabeth Frye

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s