De glimps van Maria Magdalena

Soms gebeuren er dingen ‘beyond words’. Of vaker. Vandaag aan een stuk door. De glimps die ik wel woorden kan geven:

Om de tijd voor het officiële programma te doden stap ik The Cat and The Cauldron, een tweedehanswinkeltje, binnen. Op het eerste schap van de vitrinekast waar ik in kijk, zie ik haar staan: Aphrodite, maar zonder de schelp.

Onze eerste stop op deze Maria Magdalena-dag is Our Lady St Mary’s Church. Vanuit de vestibule werpen we een snelle blik en roept onze ‘reisleidster’: Nu verder niet! Ik kijk twee reisgenootjes aan en zie dezelfde gedachte: Echt wel 😆!

We blijven achter en gaan de glazen klapdeuren door, terwijl de rest wervelt. De energie is zacht en licht. Ik voel me wel een klein beetje schuldig, dus mijn grote zware wandelschoenen zetten snelle lichte stappen. We twijfelen als we buiten staan: zijn ze links of rechts verdergegaan?

Rechts is een doodlopende weg. Links dan? Snel snel, dan een straatje rechtsaf. Magdalene Close. Ineens staan we, vanuit High Street, in een oase van rust. Een groot vingerlabyrint voor ons. Een klein stukje verderop linksaf de Magdalene Chapel. We lijken te verdwijnen in de serene rust en lichtheid die er heerst. Kunnen niet anders dan vol verwondering kijken naar de lichtheid om ons heen. De bloemen in de tuin geven bijna licht.

Ojee! Zullen de anderen ons nu echt kwijt zijn? Laten we een appje sturen. Telefoon gaat. Nú naar Wearyall Hill komen. In de diepere lagen van het landschap is dat de kop van de zwaan, of het been van de godin. Op weg naar boven vind ik de schelp van Aphrodite, aan mijn voeten.

Er zijn tranen en lachen, er is licht en lucht. Veel lucht. En linten. Linten voor de ‘holy Thorn’, die kort ervoor tot de grond is afgehakt. Moeder Aarde verandert, het leven meandert. En de liefde blijft.

Na een verrukkelijk Engelse high tea stappen we in een stralende namiddagzon de Abbey van Glastonbury binnen. We verstillen en waaieren uit. De rust en de ruimte is gegrift in pastellen ruïnes met bloemen bekleed. In de leegte die eromheen waaiert. In de weelderigheid van het groen. En de overdadigheid van Zacht.

We bevinden ons hier op de leylijn die loopt van Stonehenge naar Extersteine. En dat zie je. Ruik je. Hoor je. Proef je. Voel je.

Er verschijnen beelden die ouder zijn dan onszelf. Er gebeuren dingen die niet waar kunnen zijn. We doen dingen die niet mogen. We raken en verbinden. Onszelf, elkaar en anderen. Tot in het diepst van onze kern.

Moeder


Tranen, omhelzingen, herinneringen
Vrouwe en merelkinderen
Zachtaardigsts en sterkst
Meisjes in gouden licht

Reis van de zielen

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s