Zeemeeuwenverdriet

Ik hou van de schoonheid van vergankelijkheid. Misschien is dat wat ik mijn vader gisteravond niet goed duidelijk kon maken. Toen noemde ik het de schoonheid van verval.

We liepen in het buurstadje door een steegje waar al jaren een tuin tiert op de plek waar vroeger een huis stond. De buurmuren staan er nog steeds zo onafgewerkt als ten tijde van de afbraak van het pand. Met daartussen inmiddels heel veel planten en bloemen dus. En daar hou ik van.

Er zijn ook dagen waarop ik meer moeite heb met vergankelijkheid. Vandaag bijvoorbeeld. Na een koele en zeemistige start van de dag breekt rond tienen de zon door, als hij al best hoog aan de hemel staat. We horen bij de eerste lichting strandgasten van vandaag.

Na niet al te lange tijd zien we een meeuw in het water dobberen. Een ongewoon gezicht. De meeuwen hier zien er over het algemeen wit, groot en stevig uit; deze lijkt zwak en bruinig. Een man met goede bedoelingen zwemt hem voorzichtig het strand op.

Al enige tijd cirkelen en roepen andere meeuwen boven ons hoofd. Ze zijn wél wit, groot en stevig. Dan valt het kwartje. De meeuw op het strand is bedekt met een laagje olie. Turend over het water zie ik verderop nog twee meeuwen dobberen, en boven hen ook weer soortgenoten cirkelen.

Dit soort vergankelijkheid breekt mijn hart.

Het is een voorbeeld van wat ik niet veranderen kan, maar ook moeilijk te accepteren vind. Misschien wel omdat het geen ‘circle of life’ is, maar waarschijnlijk door menselijk handelen veroorzaakt is. De meeuw zal sterven, al zit hij nu tamelijk rustig in het zand; zijn vleugels spreidend en zijn veren wassend.

De grote witte meeuwen komen af en toe terug. Vliegen ook meerdere malen naar de dobberaars in zee. Hopen ze op beter? Komen ze afscheid nemen? Ik weet het niet.

Ik raap alle dagen hier stenen, schelpen en veren. Maak er op mijn balkon een mandala van en zal ze op m’n laatste dag hier teruggeven aan Moeder Aarde. De meeuwenveren die ik vandaag vind op het strand zijn, wellicht niet toevallig, viezig en kapot. Ik neem ze mee en zal ook deze een plekje geven in de mandala.

De meeuwen van vandaag red ik er niet mee. Maar wellicht geeft het ze vleugels om naar die andere meeuwenwereld over te gaan. Die van Jonathan Livingston Zeemeeuw.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s