Priesteressen (en) vuurwerk

Het was de dag waarop ik in Nederland Midzomer zou hebben gevierd. En meer nog dan dat: ik zou negen nieuwe Maanpriesteressen hebben verwelkomd. Vrouwen die, net als ik een paar jaar geleden, zeven magische poorten van het Maanmagiepad zijn doorgegaan om te worden wie ze zijn.

Poorten met namen als het Innerlijk Kompas, de Vrouwelijke Essentie, de Heldin, de Zieneres, de Verhalenweefster, de Sensuele Sluiers en tot slot ja, de Priesteres. Poorten waarin ik mijzelf zó goed heb leren kennen in al mijn goede én slechte kanten. Want om licht te kunnen zijn, moet je in je diepste donker zijn geweest. Tegelijkertijd is die ont-wikkeling nooit klaar.

Elk volgend ‘jaar en een dag’ ont-wikkelen wij (ons) verder. Stappen we in labyrinten en spiralen, kijken we in de spiegels die ons voorgehouden worden en trekken we, als dat nodig is, ten strijde tegen onszelf of anderen. En geven we liefde, eindeloos veel liefde. Maken we het bijzondere gewoon en het gewone bijzonder.

En zo is het gekomen dat ik San Joan gisteren zó anders beleefde dan de keren ervoor.

Het is waar, van die elektrische energie die het hele etmaal ervoor al in de lucht hangt. De temperatuur stijgt, de wind wakkert aan en de mensen zijn uitgelaten. Het strand ligt, na een rustige voorseizoenweek, werkelijk bezaaid met Spanjaarden, Catalanen, die elkaar allemaal lijken te kennen. Ze lachen en praten, zonnen en zwemmen. Want vanavond is er feest!

Ze gaan op tijd naar huis, om zich om te kleden en om een feestmaaltijd te maken. Op de balkons om ons heen bruist het van leven. Picknickmanden en tassen vol vuurwerk worden meegesjouwd naar het strand.

Ondertussen doen wij ons eigen ding. Eten de coca als avondmaaltijd (na een uitgebreide gamba-lunch en siësta) en leggen de spulletjes klaar voor ons eigen ritueel. En als de schemering valt, zwelt het rotjesgeknal aan. Wij zitten eerste rang in ons appartement aan het strand.

Terwijl de vuurwerkpijlen de hemel kleuren, steken wij de rituele kaarsen aan. Sprenkelen de olie en de kruiden. Verbranden met papiertjes wat we willen loslaten en leggen, al is het giebelend, briefjes met wensen voor het komende jaar neer.

Dan betreed ik met Grote en Kleine Zoon het ‘oorlogsgebied’. Kan het niet anders dan dat noemen; het strand waar groot en heel klein letterlijk met vuur en elektriciteit speelt. Met ‘bommen en granaten’. Zonder angst. En zonder oordoppen 😉. Gewoon het leven vieren, in al zijn rijkdom hier en nu. Met lekker eten en drinken, met vuur(werk) en muziek en met elkaar. Vragen ze aan San Joan, net als wij aan het universum, om geluk, voorspoed en gezondheid.

We besluiten de avond met een toast. Ik zie de foto’s van een fantastische priesteressendag in mijn eigen land en ik weet dat de wereld weer negen vrouwen rijker is die beproevingen hebben doorstaan om Moeder Aarde en haar kinderen van dienst te kunnen zijn.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s