Stad der wonderen

Zoveel herkenning en tegelijkertijd is er zo veel veranderd. Tegen de vlakte geslagen en opnieuw opgebouwd. Of verbeterd. Of echt gewoon anders. Barcelona. Het voelt nog steeds als ‘mijn’ stad. Al is het inmiddels bijna dertig jaar later.

In 1991 krijg ik de kans om, samen met mijn studievriendin, een half jaar te gaan studeren in Barcelona. Haar buurman, een geschiedenisprofessor, heeft met een bekende van hem in Barcelona een uitwisseling op poten gezet, met financiering vanuit de -ik denk toen nog- EEG. Drie maanden later zitten we in het vliegtuig.

Een ervaring voor het leven, wat steeds weer blijkt als ik weer terug ben in die prachtige stad. Of eigenlijk, in één van die duizend-en-één wereldjes die Barcelona herbergt. Want de stad zien als één is eigenlijk onbevattelijk.

Ik weet pas sinds het Pad van de Maanmagie dat die duizend-en-één werelden niet eens allemaal in dezelfde energielaag zitten. Veel zijn zichtbaar en bevinden zich dáár waar ik kijk. De meeste andere zijn slechts voelbaar voor wie dat wil (en kan, al maakt het willen dat meestal goed mogelijk). Ik neem me voor het boek De stad der wonderen nog eens te lezen. Dat was toen al een verhaal in een verhaal in een verhaal …

En net als dertig jaar geleden, leggen we ons hele ‘parcours’ lopend af. De metro is natuurlijk heel handig en ook gewoon een ervaring op zich, maar het is tegelijkertijd een enorm gemis om niet te kunnen kijken naar die historische straten, gebouwen, de een nog rijker gedecoreerd dan de ander. De sfeer te proeven die gemaakt wordt door mensen, weer, verkeer, geschiedenis en zoveel meer.

Of die winkels te kunnen bekijken, die soms zó specialistisch zijn dat ik me afvraag hóe ze kunnen bestaan: papier, kralen, rieten hoeden, exclusieve gymschoenen (ik ben immers ook met twee jongens op stap).

Als echte Spanjaarden lopen we in de straten vol nostalgie van schaduwzijde naar schaduwzijde, drinken we café (con leche) in een barretje en eten we tapas vlakbij Parc de la Ciutadella (destijds een van mijn favorieten).

En als ik met mijn zoons en de liefde van mijn leven door zo’n straatje loop, waar ‘vroeger’ niets was en nu het ene winkeltje na het andere cafeetje voor een levendige en enerverende sfeer zorgt, de zon op mijn hoed schijnt en mijn voeten, net als vroeger, enorm pijn doen van die lange slentering, voel ik mij de gelukkigste vrouw op Moeder Aarde.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s