Het deurtje in de Afnemende Maan

De komende dagen is sprake van Hollandse temperaturen hier in Spanje. Dat wil zeggen: meer dan 35 graden. Dat betekent dat steden en stadjes bezoeken de afgelopen dagen afgerond is, en we ons nu toeleggen op strandbezoek 😉.

Het is nu precies twintig jaar geleden dat we hier voor het eerst waren, met een ventje van nog geen jaar oud. Het grote, lange zandstrand van Pals is heerlijk, maar de golven kunnen nogal woest zijn. We hadden dan ook snel de kleinere baaitjes ontdekt. Kouder water, dat wel. Maar ook rustiger en daarmee kindvriendelijker. Heel wat zomers brachten we hier door. Eerst met een en later met twee ventjes. Ons Duo Penotti.

Deze vakantie voelt als de afronding van een cyclus, die begon met de geboorte van Grote Zoon en die eindigt nu Kleine Zoon ook klaar is met zijn school. Het voelt luxe om buiten de schoolvakantie hier te zijn. Tegelijk doet het een beetje pijn.

Vandaag is de dag dat we teruggaan naar dat kleine baaitje. Na vijfenveertig bochten bergaf zijn we er. Verweerde restaurantjes, veel duikers -want veel vissen, heel fijn zand en idyllisch blauw water. Niets veranderd in al die jaren.

Manlief en Kleine Zoon slaan ons ‘kampement’ op aan de waterlijn. Gote Zoon en ik gaan de beboste helling beklimmen, naar de parador. Helaas is het pad gesperd vanwege een grootscheepse verbouwing. Gelukkig kunnen we ook een ander pad bewandelen. Omhoog en weer naar beneden, de bocht om. Nieuw paradijs. Een maagdelijk leeg strandje.

Een uur later zijn we terug bij Manlief en Kleine Zoon. Ze kijken niet blij. Sinds ons vertrek zijn ze aan alle kanten ingebouwd door gezinnetjes met veel kleine kinderen. Die het niet al te nauw nemen met hun kleine voetjes vol zand over ‘onze’ handdoeken. Liefst gaan ze naar het brede strand in Pals.

Grote Zoon en ik zijn warm gewandeld en hevig toe aan een frisse duik. Bovendien hebben we voor de lunch gereserveerd in een van die restaurantjes. We splitsen op. Manlief en Kleine Zoon vertrekken en komen straks terug. Vijf minuten later komen Grote Zoon en ik tot dezelfde conclusie als het gaat om al die kleine kindervoetjes. Dus ook wij verhuizen, met onze spulletjes naar een ver van kinderen gelegen plekje.

Nee, hier is niets veranderd. Wij zijn veranderd. En dat is maar goed ook. We hebben ons ontwikkeld naar nieuwe levensfasen. Ik lig onder de parasol en kijk naar boven. Tegen de blauwe hemel zie ik de Afnemende Maan. En ik bedenk me hoe mooi dit alles toch weer klopt.

Na twintig jaar ‘afscheid’ nemen van de Baix Emporda. Heus niet voor altijd. Maar wel als periode in mijn leven. Op welk ander moment had ik beter kunnen wegrijden uit deze tijd, zaterdag, dan bij een heel klein sikkeltje van de maan.

Ik realiseer me weer hoe waar het is: ik volg mijn hart, want dat klopt. En deze deur sluiten, betekent dat er ergens anders weer één opengaat.

4 gedachtes over “Het deurtje in de Afnemende Maan

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s