Dankjewel bijna-hemel-land

Het is 7.32 uur, 27,5 graden Celsius. We leggen de laatste 500 meter af richting de ‘Zonnetempel’, zoals Grote Zoon het bouwwerk bij de Spaans-Franse grens noemt. Dan zijn we de grens over. Dag Baix Emporda, dag Spanje.

Een uur eerder rijden we weg uit Playa de Pals. Het is toch altijd even een ding. Voor de laatste keer alle kamers checken. Niets vergeten? Wat we niet meenemen weggegooid? Kamers aan kant en de rolluiken dicht?

Dit jaar doe ik daarvoor waar ik de andere jaren slechts aan dacht. Ik loop, gekleed in m’n strandjurk en m’n handdoek naar de poort richting strand. Langs de mandala die ik gisteravond als dank legde. Aan de waterlijn laat ik m’n jurk zakken.

De zee is spiegelglad, en de kleuren van de adembenemende hemel weerspiegelen in haar. Ik neem een teug adem en stap in volle overtuiging het pastellen water in. Zon laat zich nog niet zien, maar het de dans van zalmroze en ijsblauw kondigt de komst van deze koning aan.

Na een bloedhete nacht gaat de wekker. Het is vijf uur, eerste thuisreisdag. Ik heb goed en kort geslapen. Als ik eerder vannacht wakker word, kan ik niet anders dan nog één keer het balkon op lopen. Maan is net op. Slaapdronken hangt ze boven zee. Ik neem aan dat Venus naar haar hand probeert te reiken.

We eten de laatste hapjes uit de koelkast. Zon is net onder. Ik laat de mannen achter aan tafel, omdat er iets is dat ik nog ‘moet’ doen. Een mandala leggen op het strand, van de stenen, schelpen, bloemen en veren die ik de afgelopen weken heb verzameld. Net zoals de cirkel van steentjes vanmorgen, net voor de branding. Als dank voor de fijne dagen, weken, en zelfs jaren, hier.

Voor de laatste keer met zijn vieren tegelijk een frisse duik in het lome water. Dan kus ik manlief en zeg dat ik vast naar het appartement ga. ‘Even huilen omdat dit de laatste vakantiedag hier is’, zeg ik met tranen in mijn ogen, die ik gespiegeld terug zie in die van hem.

Dat is mijn moment van écht afscheid, niet al de momenten die daarna nog volgen. En ik beleef het door en door. Kán niet anders. Als in een ritueel pak ik het op, kijk ernaar, bedank het, laat een traan, verpak het en neem het mee in mijn hart, terwijl John Denver met me meezingt: ‘Almost heaven … Maar ook, ‘Countryroads, take me home, to the place, where I belong …

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s