Cadeau van de ziel

Zomaar een vrijdag. Hoogzomer. Komkommertijd.

Afgelopen week nam ik afscheid van mijn leidinggevende. Tien jaar werkten we samen. Maakten we mooie en verdrietige dingen mee. En na de hectiek van afgelopen weken, kies ik er vandaag voor om in de rust van deze nagenoeg collegaloze dag, grote opruiming te houden.

Op de zolder van mijn werkpand hebben we, sinds we hier introkken, in pak hem beet 2006, dossiers, musicalspul, video’s, CD’s, cursusboeken en andere curiosa naar boven gebracht als we het niet meer nodig hadden. De laatste jaren werd dat wel minder, met de definitieve intrede van digitaal. Maar toch. Er staat teveel 😊.

In de uren die volgen glijdt mijn halve leven, en bijna mijn hele GGZ-loopbaan, door mijn handen. Ik kom collega’s tegen, die al lang geleden van baan veranderd zijn, of nog maar kort of al langer met pensioen. Of overleden. Zoals onze dierbaarste collega J, met wie ik achttien jaar intensief en uiterst plezierig samenwerkte. Hij overleed iets meer dan vijf jaar geleden, onverwacht. Ik besef dat ik een wandeling naar de Keerkring wens.

De Keerkring is een bezinningsmonument in de vorm van een spiraal, aan de rand van ons terrein, en de plek waar een deel van J’s as begraven ligt. Daar vlakbij staat nog een oude poort, als overblijfsel van de hekken die ooit om dit ‘gesticht’ neergezet waren. Ik maak een foto en zie de blogkop al voor me: Langs de lanen van Wolfheze. Naar een musicallied van J, op de muziek van Het Dorp van Wim Sonneveld.

Ik mijmer een tijdje in de spiraal, als een vrouw van mijn leeftijd daar ook komt zitten. We raken in gesprek. Over de geschiedenis van het terrein en haar sollicitatie zojuist. En voor we het goed en wel beseffen praten we over zielen, het levenslot, de dood. Haar jeugd in Nederland. En Marokko. Het trauma van het gastarbeidersgezin.

In die wervelwind van woorden spreken we – uiteraard- ook de vraag uit waarom wij elkaar hier en nu ontmoeten. Het antwoord komt, als we opstaan, omdat zij naar haar andere werk moet, en ik hoognodig moet verder ruimen.

Home is where the soul is.’ Dat is wat ze zegt, nadat ze me vol verlangen heeft verteld hoe graag ze over een paar jaar voor altijd wil terugkeren naar Noord-Afrika. Haar hart is hier in Nederland, bij haar kinderen, die hier geboren, getogen en gelukkig zijn. Maar zij wil terug. Omdat dáár haar ziel wil wonen, of misschien ook gewoon al woont.

Wij ontmoetten elkaar vandaag. Omdat, zo zegt ze in iets andere bewoordingen, vroeger geschiedenis is, de toekomst geloof en vandaag een cadeau. Een cadeau van de ziel, die ons allen verbindt.

En langs de lanen van Wolfheze loop ik terug naar mijn werkplek. Met deze wellicht nieuwe collega en de collega’s van weleer in mijn hart. En bewust van waar ik thuis ben. Daar waar mijn ziel is.

Advertenties

2 gedachtes over “Cadeau van de ziel

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s