Buiging in september

Vijftien jaar woon ik in de Betuwe. En nog langer werk ik al aan de rand van de Veluwe. Daar waar 75 jaar geleden heel erg gevochten is om ons land te bevrijden van de Duitse onderdrukking. Afgelopen twee jaar is mijn beeld van de oorlog hier in de regio nog helderder geworden door de uitvaarten die ik hier mocht doen, van mensen die in die tijd nog jong waren.

En elk jaar krijg ik wel iets mee van de viering van die bevrijding. Soms zie ik alleen iets kleins, dan weer iets groter. Deze week is merkbaar dat het een jubileumjaar betreft. Al de hele week cirkelen oude vliegtuigen over ons huis.

Donderdag ging ik na mijn werk nog even naar de begraafplaats op het ziekenhuisterrein. Onderweg zag ik een auto het ziekenhuisterrein oprijden, met een veteraan erin. Zou hij hier gevochten en bevrijd hebben?

Op onze begraafplaats liggen 51 medewerkers en 35 patiënten begraven die omkwamen bij de bombardementen op 17 september 1944. Wellicht herinner je je de beelden van dolende psychiatrische patiënten in de bossen van Wolfheze in de film A bridge too far. Zij ontsprongen de dans van Vrouwe Dood.

Deze keer viel mijn oog ook op twee graven van twee jonge mannen, van net 25 jaar, gefusilleerd op 19 september 1944. Welke verhalen liggen er onder deze grafstenen? Ik denk aan mijn twee jongens, net en bijna twintig jaar jong.

Als ik vanmorgen een kopje koffie drink, zittend op de deurmat van mijn huis, lekker in het zonnetje, rijdt een kolonne oude militaire voertuigen over de rotonde. Indrukwekkend, en tegelijkertijd ontroerend om te zien hoe mensen vol passie de herinnering levend houden.

En nu sta ik in een weiland in Driel. Aan de overkant van de provinciale weg zijn alle hoogwaardigheidsbekleders, onder wie Prins Charles. Ik sta op een rustig plekje, in de zon. Ik kon zojuist in de verte de dropping van parachutisten op de Ginkelse Heide zien. En nu springen, in groepjes van tien, parachutisten ook boven mijn hoofd uit de vliegtuigen. Het ontroert me -wederom- vlaggen van de bevrijders aan de parachutes te zien hangen.

Als eerbetoon aan hen die voor ons vochten, overleefden of misschien wel stierven. Daarom sta ik nu hier en buig ik heel diep mijn hoofd.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s