Op reis

Nog geen maand geleden boekten Manlief en ik een reis naar een bestemming waarvan ik altijd zei dat ik zoiets nóóit zou doen: naar een luxe all inclusive resort in Egypte. Maar Manlief was moe, had veel gewerkt en toe aan warmte. En ik met al die zeurpijntjes eigenlijk ook wel. Out of the box dus. Vandaag zouden we vertrekken naar het resort met de goddelijke naam Blue Alaya.

Ik had beter moeten weten. Het universum luistert immers heel goed. Ik zou zoiets toch nóóit doen?! Alle gekheid op een stokje, ik had er enorm veel zin in en keek er erg naar uit.

Vorige week dinsdag was ons al duidelijk dat we zouden annuleren. We willen en gaan nog heel graag op reis de komende tijd, maar dit was té snel na het nieuws. En zónder de jongens geboekt. Nu gaan zij uiteraard mee naar onze eerstvolgende bestemming.

Dus voordat ik de bloemen ging kopen voor de garagehouder (ik kreeg drie dikke zoenen en we hebben een heel fijn en openhartig gesprek gehad over leven en dood), belde ik het ziekenhuis. De annuleringsverzekering vraagt om schriftelijke argumentatie van een specialist.

‘Nee mevrouw, dat doen we nooit. Wij schrijven geen brieven voor dit soort dingen!’ Excuse me?! Ik schiet beheerst uit mijn slof: ‘Ik ben perplex. Jullie vertellen mij deze week dat mijn leven eindigt en willen geen briefje schrijven voor het annuleren van een toch best dure reis? Dat kan niet waar zijn!’

Terwijl ik voor de bloemenwinkel sta belt ze me terug. Biedt wel drie keer haar excuses aan, erkent dat ze wel door de grond kon zakken toen ik zei wat ik zei en belooft me maandag de gynaecologen te vragen om een briefje. Dat lijkt me opgelost.

Na een middagdutje op pad met Grote Zoon. Bepakt en bezakt met koek en zopie en belangrijker nu: een stoeltje, kussens en een deken. Zodat ik, als het nodig blijkt, languit kan in de auto. Het is niet nodig.

Ons roadtripje was zoveel meer dan alleen een tochtje naar Amsterdam. Het paste ‘toevallig’ precies bij dit moment in de cyclus van de maan: eerste kwartier, tijd om iets leuks en juicy’s doen. Grote Zoon heeft een droom en ik ben zijn grootste supporter om die waar te maken. En dit was een belangrijke stap. Hij heeft veel geleerd en we hebben beiden genoten. En het maakte, bedenk ik nu, zo voelbaar dat het niet om de bestemming maar om de reis gaat. En zo reed ik, met een kleine steek in mijn hart, zonder heel veel spijt aan het confronterende VUMC Cancer Center op de Zuidas voorbij. Vrede met het feit dat dát niet mijn bestemming is …

6 gedachtes over “Op reis

  1. Sandra Banse zegt:

    Lieve Anita, diep respect voor jouw reis ❤️ Mijn hart gaat naar je uit mooie vrouw. Dank je wel dat jij je boodschap weet te vertalen en de woorden vindt om dit met ons te delen.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s