Kwetsbaarheid verbindt II

Ik werk dit jaar 25 jaar bij Pro Persona. Of moet ik nu zeggen: zou werken? Een jubileum waar ik heel erg naar uitkijk. Sommige mensen vragen zich af of je er trots op moet zijn, zolang ergens werken. Nou ik wel. Omdat ik mijzelf, juist door te blijven, een aantal keren enorm ben tegengekomen, en daar nog veel meer van heb geleerd.

Ik had 25 jaar geleden nooit kunnen bedenken dat ik zo zou blijven ‘hangen’. Er zijn drie redenen waarom ik dat toch deed: de mensen met wie ik mag werken, de mensen voor wie we werken, en de kansen die ik steeds weer kreeg om te doen wat ik leuk vind.

Omdat ik er al zo lang werk, en verschillende dingen heb gedaan, en dus heel veel mensen op verschillende plekken ken, nam ik gisteren een sprong in het diepe. Net zoals een paar jaar geleden trouwens, toen ik in ons personeelsmagazine stond met deze blog. Durfde ik mijzelf wel op die manier bloot te geven?

Gisteren ging ik gevoelsmatig nog een stapje verder. Waar als iemand ernstig ziek thuis is, meestal het verhaal via via komt, besloot ik een bericht op intranet te plaatsen. Potentieel zichtbaar voor meer dan 3.000 collega’s. En net zoals bij de meest kwetsbare blogs op Diadox, was het superspannend om op ‘Publiceer’ te klikken.

Ik ben blij dat ik het heb gedaan. Omdat ik zoveel lieve reacties kreeg! Omdat het zo zichtbaar maakt, dat op een plek waar we soms best kunnen mopperen op elkaar omdat het werk niet helemaal loopt zoals we zouden willen, er gewoon HEEL VEEL LIEFDE EN LICHT blijkt te zijn.

En het bijzondere is: ik ben nu weliswaar thuis, maar voel meer verbinding dan ooit. Tussen mij en mijn collega’s en ook mijn collega’s onderling. Berichten als de mijne schudden ons wakker. Waar gaat het eigenlijk om in dit leven?

Dat we doen wat we kunnen. Dat we dat vooral met veel liefde en plezier doen. Met elkaar. Dan komt de rest vanzelf. Dan vallen grenzen weg. Grenzen zoals ik ze voelde toen ik voor het eerst in dat magazine zichtbaar werd met mijn blog. Toen ik nog dacht: wat zullen de mensen van me denken dat ik zo’n blog schrijf. Dat denk ik niet meer.

Ik doe wat mij blij maakt. Doe jij wat jou blij maakt? Ik breng graag de woorden van mijn bijna zes jaar geleden onverwacht overleden en meest dierbare collega in herinnering:

Laugh and keep it nice

Life is short and won’t come twice

Over dat laatste zou ik inmiddels met hem van mening verschillen (daar schrijf ik nog wel eens over), en toch blijft het ook een waarheid als een koe 😉.

18 gedachtes over “Kwetsbaarheid verbindt II

  1. Frank Hengeveld zegt:

    Hoi Anita, Wat mooi dat je jouw ervaringen zo deelt (en er ook zo door collega’s wordt gereageerd). Ik heb veel respect en bewondering voor je en deze bij jou passende wijze van delen van je gevoelens. Het geeft je en jouw omgeving hopelijk veel energie de komende tijd (in iedere geval mij ;-). Ik blijf je volgen (wellicht nog zien) en heel veel sterkte de komende tijd! Frank Hengeveld

    Like

  2. pienemans60 zegt:

    Lieve Anita,
    Een mooie afsluiting van je blog en ik denk dat ik begrijp wat je bedoelt bij het van mening verschillen. Maar ik lees jou er graag over 🥰
    Heel veel liefs en lichtheid Pauline ✨

    Like

  3. Femke zegt:

    Geweldig Anita, prachtige tekst, ook op intranet. Ik vind het enorm dapper dat je dit doet. Ik hoop dat het jou veel moois brengt aan contacten en steun.
    Maar hier ga je nu en in de toekomst ook veel anderen mee helpen om het taboe van ernstige ziekte te doorbreken. Retegoed!
    Veel liefs en ik ga je beslist vaker schrijven xxxFemke (PPA)

    Like

  4. Sonja zegt:

    Lieve Anita,

    Aangeslagen ben ik van het bericht over jouw ziek zijn…Ik ga de tijd nemen om dit te lezen, maar nu al lees ik de kracht die er van je uit gaat. Zoveel bewondering voor je! Ik hoop je te zien binnenkort, voor nu veel sterkte met alles ook voor je gezin.

    groeten Sonja Loman

    Like

  5. Karin Smith zegt:

    Mooi Anita, heel bijzonder dat je met zoveel mensen (collega’s) deelt en wat fijn dat je er zoveel liefde en licht door terug krijgt. Blijf vooral in deze kracht & energie, het licht zit in jou en straal je naar iedereen uit met deze blogs. En ik hoop vooral dat je nog vaak naar de koffietafel van gister op je werk kunt gaan, niet om te werken maar om te delen. X

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s