Tip bij ziekte, sterven en dood

Midwinter 2018 werd het idee van een boekje over de dood geboren. Een boekje dat ik samen met Maanpriesteres K zou gaan schrijven. We hadden niet echt een deadline. Mijn fysieke klachten het afgelopen jaar maakten het moeilijk om van de eindeloze aantekeningen, die er wel degelijk zijn, een boekje in de steigers te zetten.

Ik heb veel gelezen, mijn opleidingen gedaan en veel ideeën van wat er in zou moeten staan. Net zoals K. Maar één advies was ik nog niet tegengekomen, en die zal -als het er nog komt- uit ervaring nu zeker niet ontbreken.

Mijn diagnose treft mij. Ik ben ziek en ga dood in the end. Maar de implicaties strekken veel verder. Mijn dierbaren worden er voor altijd door geraakt. Hun leven is nooit meer hetzelfde.

Manlief neemt nooit een blad voor de mond. En alhoewel de afgelopen weken een en al liefde zijn, botsten we gisteren tegen elkaar.

Hij mist zichzelf in mijn blog. Het gaat vooral over ik.

Heb je weleens geluisterd naar de Kersttoespraak van de koning? In 2018 hoorde ik hem volledig. Hij sprak consequent in de je-vorm. Hij bedoelde zichzelf, maar hij zei het niet. Het schijnt dat zijn laatste toespraak persoonlijker was. Ik hoop dat je ik is geworden.

Vanaf de start van mijn blog heb ik heel consequent gekozen voor ik. Tijdens het schrijven merkte ik hoe moeilijk dat is. Hoe vaak we je schrijven of zeggen terwijl we ik bedoelen. Te confronterend. Ik koos voor ik, omdat mijn verhalen niet uniek zijn. Ze zijn universeel.

Ook was en ben ik heel terughoudend in het schrijven over anderen. Enkel vanuit mijn perspectief, voor de persoon zelf wel herkenbaar, maar nooit met volledige naam. Soms vraag ik vooraf toestemming.

Mijn bewuste keus van toen, die doorloopt in de blogs van nu maakt dat Manlief zich uitgesloten voelt. Onbedoeld. Want hij is de liefde van mijn leven, de man die mijn hand zal vasthouden als ik sterf.

Als we woordenwisselingen hebben ben ik koppig. Wil of kan ik moeilijk empatisch zijn. Komen de woorden: ‘ik begrijp je’ moeilijk of niet uit mijn mond. Wel heb ik beloofd hem en mijn andere dierbaren zichtbaarder, voelbaarder te maken in mijn blogs. Dat verdienen ze.

Ik krijg zoveel aandacht dat ik er af en toe verlegen en ongemakkelijk van word. Berichtjes, kaartjes, de mooiste mailtjes, de liefste cadeautjes, de prachtigste bloemen. De meeste enkel gericht aan mij.

De tip die ik in het boekje over de dood zéker ga schrijven, is: geef je aandacht aan de hele familie. Als je niet weet wat te zeggen of schrijven, zeg dat dat gewoon, maar zeg het tegen ons allemaal. Niet alleen tegen mij. Want ik ga weg, en zij blijven. En hebben jou dán zo hard nodig!

7 gedachtes over “Tip bij ziekte, sterven en dood

  1. Elly zegt:

    Oh Anita, ik herken zo de reactie van je man. Wat fijn dat het zo open in jullie communicatie mag komen. Want kanker heb je nooit alleen.
    En toch ook weer wel.
    Dank Anita voor al jouw openheid en jouw delen van het moeilijke pad wat jij moet volgen en jouw naasten met jou.
    Liefs, Elly

    Like

    • AFG zegt:

      ‘Fijn’ dat het het herkent. Ik hoop met mijn blogs, naast iedereen op de hoogte te houden, vooral ook zicht te geven op wat er gebeurt als je patiënt wordt, en ook met de naasten. Dat het anderen mag helpen! En jou dus ook 🙏💕. Tot morgen lieverd! 😘

      Like

  2. pienemans60 zegt:

    Veel liefde en licht en lichtheid voor jullie alle 4
    Was tijd een geschenk dan zou ik het jullie schenken, time after time after time
    ❤️🦋 liefs P 🥰

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s