Godinnen, punctie en rouwvrouwen

Ik kom uit een niet-gelovig en atheïstisch gezin. Tenminste, zo ben ik dat zelf gaan noemen, als ik als Hollandse kaaskop moest uitleggen hoe het voor mij zat, daar in het diep-katholieke zuiden van ons land. Ik deed wel mee aan de voorbereidingen van de communie. Voor mij niet meer dan leuke activiteiten. En van de pastoor mocht ik zelfs een hostie proeven, hoe bijzonder is dat?

En nu steek ik elke morgen een kaars aan bij mijn Mariabeeldje. Loop ik een intensief pad met Maria Magdalena. Voel ik hoe godinnen als Kali en Hel mij meesleuren, een diepte van het leven in die ik niet eerder zo kende. En weet ik dat zij vieren, en zoveel meer, er zijn om mij te dragen.

Het komt allemaal voort uit het overlijden van mijn moeder. Sindsdien heeft deze wetenschappelijk opgeleide, pragmatische en efficiënte dame de stellige overtuiging dat er meer is tussen hemel en aarde. Omdat het zo voelt.

Wat dat meer is, is moeilijk woorden te geven. En dat hoeft ook niet. Voor wie ook iets voelt, heeft het geen woorden nodig. En voor wie het niet voelt, is het niet uit te leggen. Het enige dat ik er wel over kan zeggen is dat het rijk en troostend voelt. En magie, kleur en diepte geeft aan mijn leven.

De punctie is donderdag. Een week later zal de uitslag bepalen of en zo ja welke palliatieve chemo ik kan krijgen. Want zo noemen ze het: palliatieve chemo. Chemo om het einde van mijn leven te verzachten. Wanneer het ook komt.

Gisteravond kwam mijn vrouwencirkel op bezoek. Vier vrouwen met wie ik, na een intensief leer- en ontwikkelingstraject, maandelijks samenkom. Soms voor een viering, dan weer voor deelcirkel. Maar altijd vol warmte, diepgang, gezelligheid en humor. Ook gisteren.

Tegelijkertijd was het bijzonder dat ze bij mij waren. Eigenlijk heb ik geen plek in huis om ze goed te ontvangen. Maar nood breekt wet. Manlief en Zonen willen ze graag beter leren kennen, en zo was onze slaapkamer met enkele eenvoudige handgrepen de veilige en gezellige plek buiten tijd en ruimte, om te delen over wat ons bezighoudt. De mannen waren daar overigens niet bij. Knoet wel. Die lag muisstil op een normaalgesproken onbestáánbare plek voor haar: op ons bed. Vooraf hebben we even met de mannen gekletst en zij hebben gewoon lekker tv gekeken.

Ooit zal ik schrijven wat we besproken hebben, want deze vrouwen zijn niet alleen mijn zusters, maar ook rouwvrouwen. Vrouwen die sterven, dood en rouw een beetje zachter kunnen maken. En dat is niet alleen belangrijk voor mij, maar veel meer nog voor mijn mannen.

6 gedachtes over “Godinnen, punctie en rouwvrouwen

  1. Iris zegt:

    Lieve Anita, de kaars voor jou gaat nu uit, want ik moet naar bed, maar morgenvroeg gaat hij weer aan en dat blijft zo zolang ik de deur niet uitga. Heel veel sterkte voor jou en je mannen. Liefs, Iris

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s