Als alles verloren lijkt

Where the north wind meets the sea
There’s a river full of memory
Sleep, my darling, safe and sound
For in this river all is found
In her waters, deep and true
Lay the answers and a path for you
Dive down deep into her sound
But not too far or you’ll be drowned
Yes, she will sing to those who’ll hear
And in her song, all magic flows
But can you brave what you most fear?
Can you face what the river knows?
Where the north wind meets the sea
There’s a mother full of memory
Come, my darling, homeward bound
When all is lost, then all is found

Maandag plaatste ik een oproepje op mijn Facebook-tijdlijn:

‘#dtv Wie heeft tijd en zin om woensdag om 15.30 uur in Lent met mij naar Frozen 2 te gaan? #eenseenmeisjealtijdeenmeisje #geendochteralssmoes’

Maanpriesteres Y haakte in. En zo zaten we gistermiddag in een bijna lege bioscoopzaal. En Frozen 2 denderde naar binnen.

Want ja, je kunt een animatie als deze beschouwen als ouderwets kindervermaak. Maar de lagen die ik, na ooit de eerste film van Elsa en Anna te hebben gezien, voorvoelde, bleken aanwezig. In de film, of in mij. En misschien gewoon in allebei.

Een dikke vijftien jaar geleden zette ik mijn eerste bewuste stappen op het persoonlijke ontwikkelingspad. Ik ging, zoals ik dat later leerde in mijn opleiding tot loopbaanadviseur, van de uiterlijke naar de innerlijke levenslijn. Onderzoeken wat de rode draad in mijn leven is. Spiritueel gezegd: wat mijn zielenpad is. Of, zoals ik dat als ritueelbegeleider doe: zoeken naar mijn gouden draad.

Ik las steeds meer niet-reguliere boeken. Er waren er ook bij die gingen ook over de betekenis van ziek zijn. Ik las daarin dingen die heel erg waar voelden, maar waarvan ik het moeilijk vond om dat ook hardop te zeggen. Nu durf ik dat wel: We veroorzaken zélf disbalans in ons lichaam. Niet omdat we dat willen of expres doen. Maar omdat wat we voelen, denken en doen niet op één lijn liggen.

Het kan snel gaan, maar ook een leven lang duren om te ontdekken hoe we dat wel kunnen doen. Soms lukt het niet. Toch kan het dan zo zijn dat we een heel eind gekomen zijn om te helen, en helaas niet genezen. En wellicht hoort dat zelfs bij de gouden draad van dát leven.

De dingen die mij overkomen, zie ik niet als noodlot, pech of stom toeval. Ik ervaar ze als lessen op mijn levenspad. Ook de diagnose die ik nu heb gekregen. Hoe zwaar en verdrietig ook. Ik kan niet anders dan er op een positieve manier naar kijken: wat wil de eierstokkanker met uitzaaiingen mij vertellen?

Elsa. Wat een prachtige sneeuwkoningin. En net zoals mijn lieve nichtje Little Witch, kan ik mij enorm vereenzelvigen met haar. Haar prachtige lange blonde haar, de betoverende ogen, het magische figuurtje en de mooiste jurken. Ik wil haar zijn.

En meer nog dan dat, wil ik net zoals zij, duiken Into the unknown. Omdat daar, in de rivier Ahtohallan, alles gevonden kan worden, wannneer alles verloren lijkt. Lijkt, maar niet is.

11 gedachtes over “Als alles verloren lijkt

  1. Marion zegt:

    Ik hoor bijzonder veel goede verhalen over Frozen 2. Misschien moet ik mij er dan ook maar eens aan wagen, al ben ik geen groot fan…. Nee, gewoon géén fan van tekenfilms. Dit jaar krijg ik via het Ik Doe Mee Fonds zelfs mijn bioscoopkaartje vergoed. Waarom niet dus?

    Ik denk zoveel aan je en draag je dagelijks mee in mijn hart. ❤

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s