Deken van troost

Er zijn mensen die in mos het bewijs zien van een slecht onderhouden gazon. Sinds mijn opleiding tot rouwvrouw zie ik mos als een bedje van troost. Een zacht bedje, dat tranen van verdriet kan opvangen. Dus toen ik gistermiddag het prachtig felgroene mos zag in het vossenbosje in Park Lingezegen, was mijn ontroering groot.

Net zoals bij zoveel andere schoonheden, die ik tijdens mijn middagwandeling ontwaarde. De parelmoeren glans in de mosselschelp, de dauwdruppels op de ganzenveer. De krachtige kwetsbaarheid van het blaadjes-skelet in de onverwachte zon. Ik prijs mijzelf gelukkig dat ik hier zo van kan genieten.

Want het blijft natuurlijk een bizarre situatie waarin ik ben beland. Een roetzwart scenario op 31 december. Daarna hoopvolle berichten over hoe chemo kwaliteit van leven en levensduur aanzienlijk kan verbeteren en verlengen. En ik hoop en vertrouw op nog veel meer.

Het is raar om aan de ene kant weer ‘gewoon’ door te gaan met leven, terwijl niets meer gewoon is. En aan de andere kant inmiddels twee keer per week in het ziekenhuis te zijn voor afspraken die ik voor mijzelf nooit voor mogelijk had gehouden.

Na te denken over mijn uitvaart en alles wat daarvoor en -na geregeld zou moeten zijn of worden voor mijn mannen. Tegelijkertijd ook steeds weer plannen proberen te maken voor de dagen, weken en maanden die komen. Uiteten met Manlief en Zonen gaan, kan dat nog, en zo ja wanneer dan (ik denk toch maar vóórdat de chemo begint).

Vriendinnen en familie zien, en tegelijkertijd rekening houden met onze behoefte aan rust, reinheid en regelmaat thuis. En hopelijk ergens in het voorjaar een reis met mijn mannen. In alle overmoed heb ik ook gewoon eind mei een huis in Spanje gereserveerd. Om naar te kunnen uitkijken.

Vandaag word ik weer gebeld door de oncoloog. Hopelijk met een concrete planning voor chemo. En toch ook weer niet, want ik ben er bang voor. Het is een draak die ik in de ogen moet kijken. Dat doe ik door wat ik zelf in de hand heb, ook zelf te regelen: morgenochtend de kapper dus.

Het is ook weer zo ‘normaal’ dat Manlief en ik een verschil van mening hebben, en dat in ons oude patroon proberen oplossen. Ik weet dat hij het beste met me voorheeft. En toch. Op zijn beurt vindt hij mij betweterig en ‘een diva’. Ik puzzel nu op zijn verwijten. Waar moet ik doen wat voor mij goed voelt, en waar past het compromis dat bij een relatie hoort?

Het maakt dat ik afgelopen nacht, naast Knoet, slaap onder de deken die mijn sisters en vriendinnen afgelopen weekend voor mij lieten maken. Geen bedje van troost, maar een deken van troost. Vol warmte, licht, liefde en positieve energie, waarmee ik de draken op mijn huidige pad kan verslaan. Zodat ik nog lang en gelukkig kan verder leven met de prins op het witte paard, die Manlief na bijna 33 jaar nog steeds is. Geen meningsverschil dat mij daaraan doet twijfelen.

6 gedachtes over “Deken van troost

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s