De draak van vandaag

Haha, precies wat ik al dacht. Met alle schuimpjes en gel in mijn kortgewiekte haar zat het gisteren natuurlijk ‘enig’. De echte test komt vandaag. Toen ik vanmorgen wakker werd stond mijn haar alle kanten uit waar het plat moest zijn en andersom. Gelukkig heb ik met Kerst een mooie muts gekregen. Die kon mooi op tijdens de ochtendronde met Knoet.

Gisterochtend besloten Manlief en ik dat we ’s avonds lekker met Zonen zouden gaan uiteten. Ik had mijn calorieën en eiwitten al grotendeels binnen voor we weg gingen. Dat kon de pret niet drukken. De mannen namen een lekker voor- en hoofdgerecht. En ik twee voorgerechtjes, die tenauwernood in mijn zich met steeds meer vocht vullende buik pasten.

Het was heerlijk om ‘gewoon’ in een restaurant te zitten. Dierbaar gezelschap, lekker eten, een gezellig aantal andere gasten, een aandachtige serveerster en gewoon een mooie omgeving. Hoe groot voelt dan het contrast met ’s morgens.

Want hoe lief en aandachtig de oncologie-verpleegkundigen ook zijn, de omgeving is er één, waar ik liever niet ben. Na de uitleg over de intake liepen we nog even naar de dagbehandeling, waar de chemo’s worden gegeven. Vier bedden en tien riante stoelen, allemaal gevuld met -hoe je het went of keert- heel zieke mensen.

Ik schreef gisteren al: ik geef me over. Maar (nog) niet van harte. En ook nog niet helemaal. Ik groei er naartoe, dat voel ik ook. Vandaag voelt als de laatste dag van iets. Vanaf morgen 10 uur stromen vloeistoffen mijn aderen in, die de tumorcellen moeten/kunnen doden, maar die ook iets doen met de rest van mijn lijf. Mijn dierbare lijf.

Al een paar jaar ben ik heel gelukkig met mijn lijf. De putjes en de kuiltjes, de kwabbeltjes en de ‘kipfiletjes’. Ik ben dankbaar wat het me heeft gebracht en gegeven. Ik weet dat ik gezegend ben met een klassiek uiterlijk. En alhoewel ik mijzelf niet altijd mooi mooi vind, weet ik heel goed dat echte schoonheid van binnenuit komt en dat er steeds meer dagen zijn dat ook ik dat naar buiten zie stralen. Deze weken, gek genoeg, misschien wel meer dan anders.

Misschien ben ik wel bang dat dat verdwijnt. Dat ik zo ziek word, dat dat niet meer zichtbaar is. En ook hier kom ik dan natuurlijk heel erg bij de essentie: wie of wat ben ik als ik niet meer straal?

Tegelijk weet ik dat het een muizenis is. Ik omarm de muizenis, omdat hij me bewust maakt van mijn angsten. En angsten zijn slechts draken, die woest en onverslaanbaar lijken. Maar eigenlijk alleen maar om aandacht en warmte vragen. Weet je wat, ik neem de draak van vandaag lekker mee onder mijn sister-deken.

8 gedachtes over “De draak van vandaag

  1. Anouska zegt:

    Lieve Anita, fijn je zo hebt genoten met je mannen van het samen eten. Sterkte met de chemo…. Kan me voorstellen dat dit heel veel doet en oproept. Ik denk aan je❤️🙋

    Like

  2. Anja zegt:

    Al tijden lees ik je blogs, stuk voor stuk juweeltjes waar ik inspiratie uit vandaan haal. Nooit reageerde ik, maar keek altijd weer uit naar de volgende blog.
    Nu raak je mij met je dagelijkse blogs, je kracht, je moed, je kwetsbaarheid en heel je vrouw-zijn. Elke dag stuur ik je een beetje liefde. Dankjewel dat je dit alles met ons wilt delen. Liefs
    ♥️

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s