Eén stap tegelijk naar het licht

De Imbolcviering sluit naadloos aan bij de vrouwencirkel die vorige week voor mij werd georganiseerd. Daar stapte ik via een spiraal van lapjes uit de onderwereld en kreeg ik het licht aangereikt. Luisterde ik zeer geëmotioneerd naar het lied uit Frozen en voelde ik me ontzettend gesteund en gedragen door de 18 vrouwen die mij omringden.

Tijdens het lichtfeest Imbolc wekt godin Brigid Moeder Aarde -en ons- uit de winterrust. Met 18 andere vrouwen aanwezig bij de viering, stap ik de drempel over naar het licht. Wek ik mijzelf door een kus te geven op de staf van Brigid en met diezelfde staf op de aarde te kloppen.

Tijdens een meditatie komt mijn intentie voor dit jaar naar boven. Het zal weinig verrassend zijn dat dat ‘heling en genezing’ is. Want dat ik niet in gewone doen ben, blijkt ook wel tijdens de viering. Het staan in de cirkel is te vermoeiend, en dus ga ik lekker op grond zitten.

Mijn intentie verwerken in het maken van een Bridie-doll, is ook echt te veel gevraagd. Het is desondanks heerlijk om de andere vrouwen aan het werk te zien, en te horen praten en lachen, terwijl ik languit op de schapenvellen lig, af en toe met mijn ogen dicht. Voel me zo welkom en gedragen.

De eerste signalen van wat volgt zijn er als ik thuiskom. Ik erger me aan de spullen die onafgewassen op het aanrecht staan. Ze geven me een wee gevoel in mijn buik.

Vannacht word ik wakker van duizenden soldaatjes in mijn buik. Ze prikken overal met kleine zwaardjes, zo stel ik me voor. Ik ga even plassen en neem een paracetamol. Val in slaap in de maankamer. Droom tot twee keer toe van een po-stoel 🤔. Als ik wakker word, begrijp ik het. Ik moet echt heel nodig plassen.

Wandelingetje met Knoet, als Kleine Zoon om half zeven naar Appie vertrekt. Terug naar het grote bed. Om een uur of acht voel ik me raar. Zou dit misselijkheid zijn? Ik kan me niet heugen wanneer ik me voor het laatst zo heb gevoeld. In de eerste maanden van de zwangerschap van Grote Zoon? Ik neem voor de zekerheid een pilletje en ga weer terug naar het logeerbed. Mijn troost Knoet strak tegen me aan.

Ik word wakker als Manlief zijn hoofd bezorgd om de deur steekt: ‘Alles okee?’ Mmm, niet helemaal. Toch voel ik dat ik wel iets moet gaan doen. Drinken, ontbijten, bewegen. Alles op zijn elfendertigste.

Vanmiddag is de uitvaart van W. Het voelt als heel belangrijk voor mij om daar bij te zijn. Ik wandel nog een keer met Knoet. Ondanks de hoge temperaturen zet ik m’n muts op. Mijn pieken staan echt te wild alle kanten op.

Ik kleed me aan. Stop nog een pilletje in mijn tas. Net zoals een koolhydraatarme boterham. Omdat ik voel dat ik mijn lichaam zo sterk mogelijk wil houden. Met één stap tegelijk moet de middag te doen zijn … net zoals in met één stap tegelijk naar het licht van Midzomer.

4 gedachtes over “Eén stap tegelijk naar het licht

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s