Thelma & Louise in Toren C

Er zijn weinig dagen in mijn leven die zo lang hebben geduurd als gisteren. Ik ging maandagavond, in het ziekenhuis, vroeg slapen. Uur of negen, half tien. We lagen met zijn twee, een oudere dame en ik. Ingewikkeld hoor, die privacy delen met een wildvreemde.

Zij keek nog televisie (stond overigens de hele dag aan, Say yes to the dress, continue herhalingen). Het beeldbuislicht flikkerde onrustig door mijn oogleden.

Ook moest ze ongelofelijk vaak naar het toilet. Vervolgens lag ze steeds met haar voeten over elkaar te wrijven (begreep ik de volgende dag toen ze een dutje deed). Maar in de nacht had ik daar een ander beeld bij (vul zelf maar in πŸ€”πŸ˜‰).

De verpleegkundige was verrast dat zowel de oudere dame als ik ochtendmensen zijn, en om zes uur dus al klaarwakker waren. We zouden allebei naar huis mogen!

Ontbijt komt om een uur of half negen. Lieve dagverpleegkundige. Rond een uur of half elf doet de zaalarts haar ronde. Hoopt ergens in de middag m’n drain te kunnen verwijderen. Omdat dat vorige keer tegen de normale gang van zaken in zo pijnlijk was geweest wil ze dat rustig en met aandacht doen. Ik kreun. Zeg dat ik zo graag naar huis wil. Ze belooft aan het begin van de middag te komen. De dagverpleegkundige zegt toe haar op te jagen πŸ˜‰.

Ik kleur mijn pauw af. Heerlijk cadeau, dat prachtige priegel- en daarmee zenkleurboek. Lunch komt. Kopje tomatensoep en een koolhydraatarme boterham. Ik ben echt verbaasd over twee zaken rondom de voeding in het ziekenhuis: in eerste instantie worden mij een tosti, of een frikandel aangeboden, op mijn vraag: ‘Wat heeft u?’ En Γ‘l dat plastic! Bordjes, eierhouders, bakjes, bestek …

Om vijf voor twee is de zaalarts er. Ik heb alles al gedaan. Voor me uit getuurd, nog eens gekleurd, muziek geluisterd, Netflix gekeken, me opgefrist, ge-social mediad, geplast, verzeten. Nog eens verzeten. Me weer opgetrokken aan de papegaai, maar wel voorzichtig, want de vorige keer heb ik daar zo’n spierpijn van gehad.

Ik ben voorbereid op het ergste. Nooit meer een kans voor een eerste indruk. Vraag hoeveel pijn het normaal doet, zo’n drain verwijderen. De arts geeft aan dat het altijd een beetje onaangenaam is. Nu ben ik twee keer normaal bevallen, dus ik kan best wat hebben.

Ze haalt hem eruit terwijl ik naar het systeemplafond kijk en rustig ademhaal. Inderdaad, een raar en beetje onaangenaam gevoel, maar on-ver-ge-lijk-baar met de vorige keer. Ik ga naar huis!!! ‘Je mag pas weg als er een ontslagbrief is, die ga ik nu maken.’

Als ik me heb aangekleed, is vriendin A inmiddels gearriveerd om me op te halen. Ik stationeer me nog weer even op bed, A in de rolstoel. Ik moet even wat tranen laten lopen. Vervolgens halen we de goede herinnering van ooit op, dat we als Thelma & Louise over een Bossche rotonde reden en ik gillend uit het autoraampje hing: ‘We gaan weg, en willen nooit meer terug!’

De ontslagbrief laat op zich wachten. Onze stemming daalt naar niveau Toren C. Een uur later gaan we er, met behulp van de afdelingssecretaresse -ik in de rolstoel, A met steeds grotere passen duwend- toch op Thelma & Louise achtige wijze, vandoor. De vrijheid tegemoet.

In de auto voel ik mijn vermoeidheid weer. Nog even, dan kan ik weer neerstorten op m’n bankje. Ik huil van blijdschap als ik Grote Zoon en Knoet zie. Eet tussen vier en acht drie kleinere hapjes, onder andere met de superpowders die voor mij uit Zwitserland zijn gearriveerd. Om negen uur stuurt Manlief me wederom naar boven. Naar mijn eigen bed.

Het is ongelofelijk, en onvoorstelbaar, als je het niet zelf ooit hebt meegemaakt, hoeveel ik de afgelopen vijf dagen heb ingeleverd aan energie. Vandaag is meer-dan-rustig-aan-dag. Maar ik ga bijtrekken. Dat beloof ik mijzelf, Manlief en jou!

8 gedachtes over “Thelma & Louise in Toren C

  1. Petra zegt:

    Deze foto laat mij direct weten hoe je dag verlopen is! Je bent weer thuis, heerlijk! Ontspan en vecht niet tegen de enorme vermoeidheid, geef het de ruimte, laat het er zijn! Klinkt makkelijk maar is het echt niet … en toch kan jij dit, kanjer! X

    Like

Laat een reactie achter op a Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s