Practice what you preach

De afgelopen week is me fysiek en psychisch niet in de koude kleren gaan zitten. Het is toch eigenlijk raar om na die zwarte diagnose van vijf weken geleden het leven verder te leven. Ik prees mijzelf gelukkig heel erg van het hier en nu te kunnen genieten.

Maar de afgelopen week kwamen er ook sombere, angstige en verdrietige gedachten en gevoelens. Terwijl tegelijkertijd de prognose, in gunstige zin, verschoven is. Misschien maakt dat wel dat er nu ook meer ruimte is voor de donkere kanten van de situatie.

En terwijl ik nu dus heel erg ‘werk’ aan herstellen van de eerste chemo, bespreek ik gisteren paradoxaal genoeg mijn sterven met de rouwvrouwen die voor mij en mijn gezin een belangrijke rol zullen spelen als het zover is.

We spraken elkaar al eerder daarover. En uiteraard is één gesprek niet genoeg. Mijn wensen opschrijven en uitspreken is één. De stappen die volgen zijn minstens zo belangrijk. De vragen die het bij hen oproept beantwoorden, nieuwe ideeën van hen aangereikt krijgen. En omdat de ‘druk’ van snel sterven naar de achtergrond lijkt te zijn verdwenen, kunnen we grappen maken en ook hun stervenswensen inventariseren.

Heb jij er wel eens bij stil gestaan wat je en je dierbaren wel en niet zouden willen als het zo ver is? Hoe ver weg of dichtbij ook? Misschien ga je wel eerder dood dan ik. Wat heb jij dan uitgesproken of opgeschreven?

Sinds de Tweede Wereldoorlog is de uitvaart in ons land ‘verzakelijkt’. In de jaren tachtig en negentig werd het ‘eenrichtingsverkeer’ door het crematorium een soort van nieuwe standaard. Sinds de uitvaarten van Annie M. G. Schmidt en Manfred Langer, de eigenaar van Amsterdamse discotheek It! halverwege de jaren negentig, zijn de meer persoonlijke uitvaarten in zwang gekomen.

Ik weet wat ik wil. Dat wil niet zeggen dat dat ook is wat er gaat gebeuren. Want als ritueelbegeleider weet ik ook hoe belangrijk het is dat het afscheid goed voelt voor degenen die achterblijven. Dus als een wens van mij voor hen onoverkomelijk is, moeten we daar bij leven uit zien te komen, of er wordt wellicht anders besloten als ik dood ben.

De komende tijd ga ik datgene, wat ik kort na de diagnose heb opgeschreven en gisteren nog eens heb besproken, verder uitwerken. En dan gaat het niet alleen over mijn uitvaart, maar ook over momenten voor, tijdens en na mijn sterven. Vervolgens ga ik dat bespreken met mijn gezin, hoe confronterend dat ook is. Daarna komen de rouwvrouwen weer in beeld, en de ritueelbegeleider en de uitvaartondernemer.

Het mag misschien luguber of raar klinken in jouw oren. Voor mij is het óók een mooi proces. Het is vormgeven aan datgene waar ik professioneel gezien graag nog langer mee bezig was geweest (en als wonderen bestaan, het wellicht ook gewoon weer ga doen).

Het is ‘practice what I preach‘. Schrijf je wensen op, spreek ze uit. Het zijn de laatste die vervuld kunnen worden! Neem afscheid van het leven zoals jij ten diepste bent.

6 gedachtes over “Practice what you preach

  1. Marion zegt:

    Dankzij mijn vader hebben we dat destijds allemaal besproken. Hij kreeg kanker. Had nog maar een paar maanden en dan bespreek je dat. Dan ga je inderdaad ook over je eigen dood nadenken. Mijn moeder heeft haar vader verzorgd na zijn overlijden. Mijn zus heeft dat bij mijn vader gedaan. Ik besefte dat ik niemand, maar dan ook niemand aan mijn lijf wil hebben als ik dood ben. Alleen professionals. Het is goed dat ik dat uitgesproken heb, want mijn moeder had dat waarschijnlijk zelf gedaan mocht ik onverwacht eerder dan haar gaan. Zij had niet geweten dat dat voor mij vreselijk zou zijn geweest.

    Met mijn man ben ik het ook gaan bespreken. Hij wil geen dienst. Hij wil gewoon meteen de oven in. Geen mensen in een zaaltje. Geen drankje in een ruimte waar hij zelf nog nooit geweest is. Mensen gaan maar de kroeg in of komen hier bij ons thuis wat drinken. Liefst zijn leven vieren hier thuis de avond voordat hij gecremeerd gaat worden. Hij vindt het wel fijn als ik, zoals ik bij mijn vader heb gedaan, hem naar de oven breng. Maar meer ook niet. Dat ik zijn as in een flesje Heineken ga schenken en hier in de kast ga zetten, dat vindt hij ook een mooi idee.

    Het is een stuk makkelijker om dit soort dingen allemaal te bespreken als de dood nog niet in zicht is. Al is die natuurlijk altijd in zicht, maar zolang er nog geen noodzaak is, zeg maar. Ik wens jou en alle mensen om je heen heel veel sterkte met het bespreken van dit alles. Dan komt het ineens toch wel heel dichtbij. Ik stuur je liefde en moed.

    Like

    • AFG zegt:

      Goed om te lezen! Herkenbaar wat je schrijft over dat het makkelijker is als de dood nog niet zo zichtbaar is. Maar dan is voor het meeste mensen ook makkelijk om het gesprek of het wensenlijstje door te schuiven. Maar de dood is er altijd. En wacht in liefde op ons. 💕

      Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s