Spiralend zwaard in de lente

Te tiro atu to kanohi ki tairawhiti ana tera whiti te ra kite ataata ka hinga ki muri kia koe (Turn your face to the sun and the shadows fall behind you)

Het is dit jaar -gelukkig- niet anders. Net zoals alle andere voorjaren, voel ik een soort van onrust in mijn lijf. Een beetje vergelijkbaar met de vogels, die drie kwartier voor zonsopgang beginnen te zingen. Wat een prachtig concert tijdens de wandeling vanmorgen, van Merel in mijn linkeroor, en Lijster rechts.

Die onrust in mijn lijf heeft alles te maken met de komst van de lente. Ik voel werkelijk sprankels in mijn kuiten omhoog borrelen. Had er nooit woorden voor, tot een shiatsutherapeute het voelde en benoemde. Sinds een paar dagen voel ik die bubbels weer. Ze geven me zoveel energie, dat ik op de vraag: ‘Hoe gaat het met je?’ steeds ‘Boven verwachting!’ antwoord.

Toch is er vandaag ook een ander gevoel. Zelfs nu de lucht strakblauw is en het zonnetje mij -achter glas- heerlijk verwarmt. Vanmorgen moest ik namelijk naar het ziekenhuis voor een CT-scan. Het bracht me tot de opmerking ‘Hé, wat zijn we lang niet in het ziekenhuis geweest!’ (twaalf dagen 🥴). Maar ook bij herinneringen aan die eerste CT-scan, nu zo’n dikke negen weken geleden.

Mijn blik is, nu letterlijk en meestal figuurlijk, naar voren gericht. Richting de zon, zodat ‘de schaduwen achter me vallen’ (vrije vertaling van een prachtig Maori-gezegde). Ik heb al eerder gemerkt dat ik het bijvoorbeeld moeilijk vind om mijn blogs van begin dit jaar terug te lezen. Too heavy memories … maar vandaag kan ik niet anders, door de CT.

De scan zelf is een fluitje van een cent. Het wachten op de uitslag, volgende week, is iets minder eenvoudig. De vorige keer leefde ik nog even door in de wereld van voor-de-diagnose. Inmiddels weet ik hoe het voelt om slecht nieuws te krijgen.

Het is dan ook een goede beslissing om donderdag een kleine reis, en tegelijkertijd grote onderneming, te wagen met Manlief. We gaan met de auto naar Midden-Frankrijk, naar Iona-en-France, een Bed & Breakfast en glampingcamping van mede-maan- en rouwvrouwe J en haar man. Wat kijk ik er naar uit, net zoals naar het natuurgebied Morvan en een bezoek aan de basiliek van Maria Magdalena in Vézelay!

Dat de weersvoorspellingen niet best zijn: koud, nat en misschien wel glad, boeit me niets. Onderweg zijn, nieuwe landschappen zien, in stilte rijden en genieten, samen zijn en nieuwe ervaringen opdoen wél. Reizen hoort voor mij zo bij de komst van de lente. Als in een spiraal bewegen door het leven. Het is dan ook vast geen toeval dat de muur van de wachtkamer bij de CT-scan een afbeelding van een meer dan levensgrote spiraal van een slakkenhuis laat zien.

Ja, ik spiraal door het leven. Langs scans en door ziekenhuisgangen, op weg naar de lente, de Morvan en een uitslag. En ook dat moment gaat weer voorbij …

Ik sluit mijn ogen en denk terug aan gisteren. Een volle dag, met het afscheid van een dierbare collega die een mooie stap gaat maken, het terugbrengen van kleding die ik wel besteld heb maar niet wil, en een vrouwencirkel in de avond.

Een cirkel waar de levensenergie en synchroniciteit vanaf spat. Een ervaring die mij helpt het Zwaard van Damocles te veranderen in een spiraal van Hoop, Vertrouwen en Wonderen. Omdat het leven er hier en nu (in de lente en in het zonnetje) er nu eenmaal zonnig uitziet.

6 gedachtes over “Spiralend zwaard in de lente

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s