De kracht van ons, en de gastvrije aarde

Een paar dagen geleden schreef ik dat ik in sociale quarantaine zou gaan en niet meer zou reageren op social media posts. Die combinatie blijkt moeilijk houdbaar. Niet omdat ik social mediaverslaafd ben (okee, een beetje dan), maar veel meer omdat, juist nu de sociale quarantaine overgaat in strikte quarantaine, die digitale verbinding o zo noodzakelijk blijkt.

Ik schreef toen ook over het lied Beyond van Tina Turner. Ik had vaag wel eens meegekregen dat ze meditaties had ingezongen, maar deze kende ik nog niet. Wat komt ze binnen, al dagenlang, en op zovele lagen.

Na een wat onrustige nacht, met warm-koud-warm-koud, vooralsnog niet van Corona maar van de chemo die zijn werk doet, en pijn in mijn buik om dezelfde reden, begin ik mijn dag vandaag rustig -waarom haasten (nu, en überhaupt)? Ik zoek alle vrijliggende kussens uit het huis bij elkaar, schud ze op en zak erin.

Op naar nos.nl. Daarna toch maar snel naar Facebook. Want wat er ook allemaal mis is met social media, ik vind het inspirerend om ook het goede nieuws over de virusverspreiding te lezen. Dat is er namelijk ook!

Hoe de lucht in China zo schoon is geworden dat mensen de zon weer zien schijnen. Dat het er zo stil is geworden dat ze de vogels weer horen fluiten. Dat jongeren hun hulp aanbieden aan de ouderen van dagen. Dat de mensen in Italië zingen door het open raam, zodat de mensen die alleen zijn de mensen in de buurt om zich heen horen en voelen.

Wat me dan weer terugbrengt bij het lied, of eigenlijk de spirituele boodschap, van Tina Turner. Zij zegt op een bepaald moment:

Be in the present moment

to live in the Beyond

Start every day singing like the birds

Singing takes you beyond, beyond, beyond

En dat is zó waar! Ook al ben ik niet gezegend met de stembanden van een nachtegaal, mijn hele lijf kan de pure blijdschap voelen als er een lied wordt gezongen dat de ziel van de wereld, en dus ook mijn ziel, raakt.

Zoals vanmorgen toen ik met Knoet wandelde, de zon opkwam, ik de vogels hoorde en de duiven duikvluchten naar Beyond, de Plaats van Liefde, zag maken.

Inmiddels lig ik in mijn fluffy kussens (word ik ook heel blij van) en scroll ik langs mijn tijdlijn. En weer is daar een filmpje dat me zo ontroert. Omdat een Italiaanse tenor een lied uit een opera ten gehore brengt bij zonsondergang. Gewoon vanaf zijn balkon.

Deze pandemie brengt veel angstaanjagende en verdrietige momenten. Haalt het hamsteren in ons naar boven, wat we eigenlijk niet van onszelf willen weten. Maar, en daar kies ik voor, hij brengt ons ook zoveel goede dingen. Omdat hij ons terugbrengt naar de ziel. Van onszelf, van ons samen, van de wereld.

Het is dan ook geen toeval dat FB mij vandaag laat zien wat ik precies een jaar geleden postte: een foto van het boek De gastvrije aarde van Clarissa Pinkola Estés. Een sprookje over ‘wat nooit verloren gaat, de trouwe kracht die zorgt dat zelfs de meest kale en mishandelde plekken de kiem van nieuw leven kunnen bevatten.’

2 gedachtes over “De kracht van ons, en de gastvrije aarde

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s