Dieptuinduiken

Een paar dagen zonder social media wordt de mijn ‘nood’ om te schrijven minder groot. Even in een lagere frequentie dus. De behoefte aan verbinding wordt evenwel beter voelbaar. Daarin hebben social media voor mij echt een belangrijke functie.

Die verbinding leg ik vanuit mijn kant op drie manieren. Reageren op wat jij actief en reactief plaatst. Ikzelf plaats al fotograferend, mijn manier mijn blik op de wereld zichtbaar te maken. En al schrijvend, wat mij helpt mijn gedachten te ordenen, te spelen, te vlechten en mijzelf te spiegelen.

In mijn social-medialoze tijd ontstaan ideeën voor andere dingen. Meedoen aan een online yogaklas bijvoorbeeld. Een creatief alternatief voor live klassen, ontstaan in dit verdrietige Corona-tijdperk. Met als voordeel voor mij dat ik nu de les kan volgen die wordt gegeven door een dierbare rouwvrouwcollega in Schiedam.

Door mijn ziekzijn gebeuren er ook andere dingen, dan anders, in ons tuintje bijvoorbeeld. Normaal rommel ik daar maar wat in aan, wat maakt dat er in onze jaren geleden verantwoord aangelegde tuin steeds meer guerillatuinieren plaatsvindt. Daar waar een lege plek ontstaat, zet ik ‘zomaar’ dan iets nieuws neer, of ik laat staan wat spontaan opkomt. 

Maar toen mijn leven eindig, en ik niet meer in staat leek om aan te rommelen, werd de tuin (laten) opfleuren prio 1. Want in het aftellen van de maanden, seizoenen, en nu hopelijk jaren, wil ik boven alles genieten van al wat leeft in mijn tuin. 

Ik bel een hovenier, die het betere snoeiwerk verricht. En deze week komt hij, in een iets meer planmatige opzet dan de afgelopen jaren, nieuwe bloeiers planten. Ook nemen we rigoureuze besluiten om groen te verwijderen. Met een klein ritueel, want ja, ik ben één van die mensen die het moeilijk vinden om van levende planten afscheid te nemen. 

Sindsdien zijn de vogels opgewonden. De mussen komen als vanouds voor het snoepzaad. Maar er is nu ook omgewoelde aarde, met dikke wurmen erin voor de merels. Er zijn losse sprietjes, die nieuwe spreeuwennestjes zullen bekleden. En de grote lijster zoekt enthousiast naar blootgelegde slakken. 

De hibiscus die maar niet wilde groeien en bloeien is vervangen door een Amerikaans krentenboompje. Geen bewuste keus van mij, maar een aanbeveling van de hovenier op basis van onze wensen. Ik ben blij als ik vandaag ‘symboliek krentenboompje’ google. 

Uiteraard staat ie met zijn geurige vijfbladige bloesempjes symbool voor de lente! Maar er is meer. Voor mij staat ie ook symbool voor Hanami, het Japanse ritueel van genieten van de schoonheid en vergankelijkheid van de eveneens vijfbladige kersenbloesem. Bovendien blijkt het een heester uit de rozenfamilie te zijn. Dat doet mijn Aphrodite- en Maria Magdalena-hart sneller kloppen. Het boompje krijgt ook nog eens eetbare vruchten waar vogels dol op zijn en in de herfst kleurt ie prachtig oranjerood. Ik ben als een kind zo blij met deze aanwinst. 

Ja, echt als een kind zo blij. Omdat de nieuwe aanplant het verlate verjaardagscadeau van mijn lieve vader is. En omdat de emoties deze dagen dichter aan de oppervlakte liggen. Ik denk dat het geen toeval is dat dat gebeurt in deze social-medialoze dagen. Want hoezeer ik het interactieve contact met jou nu ook mis, het niet meer eindeloos scrollen op zoek naar jouw leuke post geeft ruimte. Om na te denken, me te vervelen, een boek te lezen. En om te voelen.

Niet het voelen zoals dat altijd wel gebeurt, maar dieper. En dan niet alleen hoop, vertrouwen en de dankbaarheid, maar ook die andere pool van de paradox. Het donker. Angst, frustratie, boosheid, verdriet. Ze niet meteen wegduwen met ‘Daar heb ik nu niet zoveel aan.’, maar ze er laten zijn. Erdoorheen ademen. Tranen laten stromen. En ze hardop uitspreken. Wat als … 

Wat als ik alleen de bloesem van het krentenboompje zie, maar niet meer die zwartblauwe besjes, laat staan de vurige herfsttooi? De Corona-dreiging brengt deze optie dichterbij. Ik móet ruimte geven aan deze vreselijke mogelijkheid om daarna het leven weer voluit aan te gaan. 

In het najaar hoorde ik de woorden ‘Duik diep, duik dieper.’ Dat is wat ik deze week doe en voel. En weet je, het geeft me zó het gevoel dat ik leef en liefheb. Daar kan angst nooit van winnen!

4 gedachtes over “Dieptuinduiken

  1. Esther zegt:

    Lees met aandacht en plezier je blogs, zoveel levenslust, kracht en wijsheid zit erin. Mooi mens, geniet van je krentenboom! Wij gaan hier t balkonnetje opknappen. Fijn weekend! Groeten Esther

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s