De grootsheid van het leven

Mijn zelfverkozen retraite van FB en Instagram is voorbij. Een week geen berichten gezien. Wel een paar blogs gepost, en op de eerste keer na tot gistermorgen geen reacties gelezen. Nog niet op de reacties gereageerd. Weet ook niet of ik dat nog ga doen, of het me lukt om dan volledig te zijn. Daarom vast: dank voor je reactie, het voelt als een knoopje in ons draadje 🙏.

Veel geleerd. Ik kan heus zonder. In die zin sluit het experiment naadloos aan bij alle veranderingen in mijn leven de afgelopen maanden. En juist in deze tijd voor van reflectie en metamorfose een fijne ervaring.

Ik weet ook wat heb gemist. Een heleboel ruis en negativiteit (maar niet heus dus 😉). Wat veel wezenlijker is, en wat ik heb gemist, is de verbinding en inspiratie. Wat je aandacht geeft groeit; de komende tijd ga ik dan ook stevig inzetten op bewúst lezen op bewúste momenten.

Over de tijd die vrijkwam afgelopen week, schreef ik al eerder. En juist door die andere dingen in mijn leven weer meer ruimte te geven, kwam er nog meer rust en stilte in mij. De eerlijkheid gebiedt me te schrijven dat ik ook een beetje ongerust werd van de verdrietige gevoelens die meer ruimte kregen.

Toch denk ik vooral ‘de Artiest’ te zijn als ik mijn leven als een glas water beschouw. Ik kan nog als eens over-relativeren, maar meer nog dan dat probeer ik wat ik zie of meemaak mooi(er) te maken. Dus ook bij dat verdrietige gevoel was mijn eerste reactie om het kleiner en kleuriger te maken.

Ik lag deze week een aantal keer languit in mijn hangmat te kijken naar de mussen en de spreeuwen in de boom van de buren, en steeds zag ik wat zij doen: ze laten gewoon zijn wat er is. Zij zijn realist. Vogelvoer of geen vogelvoer. Als het er is, vliegen ze naar de boom in mijn tuin. Is het er niet, dan blijven ze zitten en zoeken ze even later weer verder. Een beetje zoals de snelle muis in Wie heeft mijn kaas gepikt.

Korte samenvatting: twee muizen en twee mensen zitten samen in een doolhof en reageren verschillend op het verdwijnen van de kaas.

Ik ging zelf van mensje Peins naar muisje Snel. En deze week heb ik geleerd dat Peins ook best goede eigenschappen heeft. Blijven hangen is de immers slechts de donkere kant van stilstaan bij wat er is. Mijn slogan is niet voor niets al deze jaren al: stilstaan om vooruit te komen.

Ik stond stil deze week, dook de diepte in. Vond er angst, verdriet. En kracht. Vond er frustratie en me klein voelen. En ik vond er, in alle nietigheid van mijn bestaan, de grootsheid van het leven.

2 gedachtes over “De grootsheid van het leven

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s