Waar geluk heel gewoon is

Zondag was de eerste dag waarop ik het ‘aandurfde’ om een blotevoetenwandeling te maken, zoals ik afgelopen jaar wel vier keer op een dag deed. Half februari was er al een FB-herinnering langs gedwarreld, dat ik dat vorig jaar toen al voor het eerst deed. Maar het weer, de Corona-perikelen en mijn eigen situatie maakten me tot nu toe wat terughoudender.

En toen het eenmaal zo ver was, liepen de tranen over mijn wangen. Soms verbaas ik mijzelf over mijn emoties. Maar ze houden niemand voor het lapje. Ik kan dat -als echte Vissen- nog wel eens doen. Doen alsof het beter met me gaat dan in werkelijkheid het geval is.

Met het voelen van de grassprieten onder mijn voetzolen, de madeliefjes tussen mijn tenen en de grote bladrozetten van de distels ontwijkend, realiseer ik mij hoe zeer ik het heb gemist om dat te kunnen doen. En hoe verborgen mijn angst is dat ik het niet meer zou meemaken. Beiden, de liefde en de angst banen zich stromend een weg naar buiten.

Dan gisteren. Een heerlijke voorjaarsdag. Een dag waarop ik alles wat met Corona te maken heeft buitensluit. Gewoon dat gevoel alsof we veertig jaar terug in de tijd zijn volledig in mij opneem: de strakblauwe hemel zonder vliegtuigstrepen, een enkele auto en iets meer wandelaars en fietsers.

In huis was en vouw ik, ruim de sporen van een relaxt en gezellig weekend op. Ik yoga, schrijf en geniet van Knoet die keer op keer hijgend op de warmste en zonnigste plekjes in en rond thuis gaat liggen.

Om een uur of vier gaat mijn mobiel. Anoniem. Ik neem net te laat op. Maar ik weet wel wie het is. Kwestie van geduldig wachten op nóg een belletje. Dik een kwartier later: ‘Woensdag hoort u definitief of u donderdagmorgen wordt geopereerd.’

De energie in mijn lijf begint te stromen, moet eruit. Muziek wil ik horen. Omdat Spotify al bezet is door Kleine Zoon, pak ik de eerste CD die mij ‘roept’. De eerste klanken roepen mooie herinneringen op. De woorden die ik hoor krijgen ineens een heel andere betekenis dan toen ik Spaans studeerde:

Se que aun me queda una oportunidad
Se que aun no es tarde para recapacitar
Se que nuestro amor es verdadero
Y con los años que me quedan por vivir
Demostrare cuanto te quiero
.

Google Translate dekt absoluut de lading van mijn gevoel niet en mijn Spaans is niet meer wat het ooit was. Maar de woorden voelen als een tweede kans om het leven te leven, lief te hebben. En ze komen binnen als boodschap van het universum!

Tijdens het koken zing en dans ik graag. Zonen vinden dat niet altijd even leuk, en er zijn hele tijden geweest dat het me niet lukte. Maar gisteren wel. Nog steeds die levensenergie die zich een weg baant. Op salsa en disco. Op whatever! Want na donderdag zal het er even niet van komen.

Waar een ‘high’ is, is het wachten op een ‘low’. Die komt later op de avond, in bed. Met Manliefs armen om mij heen val ik in slaap. Halverwege de nacht ga ik even naar Knoet, die mij -natuurlijk- heel blij kust. En als ik vroeg wakker word, gaan we naar buiten. Naar de zachtgele ondergaande Maan, die de nacht vaarwel kust en net als de opkomende Zon versluiert raakt in de mist.

De mist geeft me ruimte te voelen, te denken en te schrijven. En als ze optrekt ben ik weer in het hier en nu. Daar waar geluk heel gewoon is.

4 gedachtes over “Waar geluk heel gewoon is

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s