The day after

Ik ben in een andere wereld beland. Voor vijf dagen als het gaat om mijn fysieke omgeving. Het ziekenhuis. Maar vandaag voelt het ook op een andere manier als een andere wereld. Die van een wedergeboorte. Die van na de operatie, the day after, waar ik meer tegenop zag dan de operatie zelf.

Woensdag, the day before, lijkt eeuwen geleden. Ik wilde nog een keer naar het bos, omdat het er nu een tijdje niet van zal komen. Reed richting Renkum, omdat ik daar so wie so mijn lekkere, bio én vega afhaalmaaltijd ging ophalen bij De Groene Ketel. Maar welk bos, dat liet ik afhangen van mijn intuïtie.

Het werd het Duno-plateau in Doorwerth. Het had niet anders gekund. Het is de plek waar ik een Death Lodge ritueel onderging, en waar ik mijn ‘eed’ als maanpriesteres uitsprak. Grappig toch hoe mijn hoofd soms niet weet waar mijn ziel wil zijn, en dat mijn lijf me daar dan gewoon brengt.

Ik was rustig, de rest van de dag. Bleef toch thuis slapen, moest mij donderdag om zeven uur ‘s morgens melden in het Radboudziekenhuis. Klokslag acht uur brengen Manlief en een verpleegkundige me richting OK. Een ruggenprik, een zuurstofkapje over mijn mond en neus, groot wit licht.

Een uur of zes later word ik wakker. Word een beetje overeind geholpen omdat er een longfoto gemaakt moet worden. Vindt buik niet fijn. Misselijk. Gelukkig maar even. Vanwege een lage bloeddruk blijf ik wat langer op de verkoeverkamer, maar heb daar praatjes voor tien.

Terug naar de verpleegafdeling om een uur of vier. Gynaecoloog komt langs en vertelt wat ze hebben weggehaald. Zoals Broer later schrijft: ‘Zelfs beter dan scenario 2, je wist het, je hebt het! Lang leve het universum 😍🙏👍’. Er waren me vier scenario’s geschetst, waarvan ik hoopte op scenario 2.

Manlief komt op bezoek. We zijn zó blij. Hij leest alle berichtjes voor en ik eet met smaak. Ga, net als thuis, op tijd slapen. Al voel ik vanaf een uur of acht mijn ribbenkast. Past bij het verhaal van de gynaecoloog. Om twaalf uur is de pijn beduidend erger. Twee uur sluimeren later, bel ik de verpleegkundige. Na overleg word ik teruggebracht naar de verkoeverkamer. De ruggenprik blijkt ‘uitgewerkt’. De pijnstilling wordt verhoogd en aangevuld met, naar nu blijkt, kriebelmorfine.

Terug op mijn kamer om half vijf. Slaap vervolgens heerlijk, tot om half zeven de bouwvakkers naast het gebouw aan de slag gaan. Heb ik weer. Zet een muziekje aan, dank Maria Magdalena en ieder ander die aan mijn welzijn doet (dus ook jou 😃) en pak daarna mijn leesboek.

Het is nu half elf en ik lig nog steeds prima. Het is een komen en gaan in mijn eenpersoonskamer van schoonmakers, voedingsassistenten, verpleegkundigen en gynaecologen. Veel aandacht. Ze houden me goed in de gaten. Risico’s op trombose, te lage bloeddruk, wondlekken, koorts, ze worden allemaal in de gaten gehouden. Fris gewassen, eigen pyjama aan en zelfs wat mascara en lippenstift. Je weet maar nooit …

Pijnscore momenteel: nul. Er zullen vast nog vervelender momenten komen dan vannacht. Zoals straks op de rand van het bed gaan zitten, bijvoorbeeld 😉. Maar hier en nu, op de verjaardag van Broer, is het wederom goed toeven. Ik wens ook jou een Goede Vrijdag.

10 gedachtes over “The day after

  1. Janet zegt:

    Mooie vrouw, wat ben je al helder om dit allemaal te verwoorden.
    Een andere wereld, een eigen cocon, van waaruit je nu bent en handelt.
    Goede vrijdag, een dag van meditatie, ook weer zo’n andere wereld van Zijn.
    Ik wens je al het goede.
    Lieve groet,
    Janet

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s