Gemaakt om te leven

Net kwam het besluit: Ik mag vandaag naar huis! Fijn, en spannend tegelijkertijd.

Een achtbaan zal het nog wel een tijdje blijven. Want in fysiek opzicht gaat het me het ene moment prima: ‘Ha lekker, ontbijt!’, terwijl ik halverwege mijn krentenbroodje met roomboter al denk: ‘Mmm, zou best even mijn ogen kunnen dichtdoen’. Wat ik even later dan ook weer een uurtje doe. En dan is dit nog maar een heel klein voorbeeld.

En zo geldt dat ook mentaal. Het ene moment voel ik me ontspannen en kan ik de wereld aan, maar even later voel ik ook de angst overprikkeld te raken met weinig, en ben ik bang al veel te snel weer over mijn grenzen te zullen gaan.

De tijd zal het leren.

Het was vanmorgen in ieder geval heerlijk om ‘gewoon’ uit bed te kunnen stappen en eindelijk te kunnen kijken wat het uitzicht uit mijn raam is. Als ik richting zuiden kijk, staat daar een enorme -denk ik- beukenboom.

Ik kijk enorm uit naar het moment, ik vermoed ergens in de zomer, dat ik weer op mijn fiets naar Nijmegen kan. Ik neem me voor om dan naar die boom te gaan. Me even tegen haar aan te vleien, aan de voet van haar stam te gaan zitten. En haar dan te bedanken dat zij daar staat als een wachtster.

Er was weinig natuur om me heen deze dagen. Muren, deuren, apparaten. Gelukkig wel die prachtige bos rozen, aan de hemel -onzichtbaar voor mij- zon, maan en sterren en in de verte dus die boom. En o, wat heb ik het gemist.

Ik verheug me op het tijdelijke ziekenhuisbed in onze woonkamer, met uitzicht op onze tuin. Met vogeltjes. Manlief, Zonen, Knoet en de poezen in mijn buurt. De schuifpui open als het weer er naar is.

Alles weer voor het eerst. Mijn eigen douche, mijn eigen toilet, mijn eigen bed. Mijn maankamertje.

En ook de anticlimax, als ik moe en chagrijnig ben. Als ik toch over mijn grenzen ben gegaan. Overprikkeld ben. Moet huilen. Wil slapen.

Dan over een tijdje. Lopen naar de rotonde. Eerst zonder Knoet, dan met. Steeds een stukje verder. Tot het paadje langs de eendenvijver weer lukt. Park Lingezegen is nog ver weg. Fietsen kan nog niet, net zo min als autorijden. Ach, ik vermaak me wel.

De caleidoscoop gaat weer draaien. De figuren naar buiten deze keer. Figuurlijk én letterlijk. En de spiraal, waar ik eerder over schreef, beweegt zich langzaamaan weer naar boven.

Ik ben een gelukkig mens 🙏😊. Gemaakt om te leven!

12 gedachtes over “Gemaakt om te leven

  1. Janet zegt:

    Mooie vrouw, heerlijk om te verlangen naar thuis!
    en wat zal het allemaal anders zijn, als je eenmaal thuis bent.
    Elke ervaring is helemaal van jou.
    Toen ik na revalidatie weer thuis kwam, ging ik de vogels herkennen in de tuin. Dezelfde merel, met plukje veer op zijn rug. Een andere die altijd om zijn plek vocht. Een hele herachie die in de tuin plaats vond. En buurman zei: “Dat is niet goed! ” Ik moest om hem lachen, maar als je de rust hebt om alleen te kijken, dan is dat goed. Nu in deze tijd hoorde ik dat mensen zich gingen interesseren in vogels.
    Een mooi thuis reis toegewenst.
    Lieve groet,
    Janet

    Like

  2. pienemans60 zegt:

    Ontroerend, gemaakt om te leven.
    Wat fijn weer bij jouW dierbare mannen en beestjes te kunnen zijn in jullie eigen nest. Warm en eigen. Zo blij voor jullie allemaal. Kalmpjes aan maar.
    ✨🦋❤️🥰

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s