Waar Ziel woont

In de keuken helpt Grote Zoon Manlief met koken. Indiase curry, het water loopt me nu al in de mond. Kleine Zoon ligt op de bank en kijkt een aflevering van een gekke Netflix-serie. Ik zit op mijn ziekenthuisbed en dop de boontjes. Knoet zit te wachten tot er iets naar beneden valt.

Zie hier ons huiselijk tafereel. Hoe anders was het een week geleden. Twee maanden geleden. Een half jaar geleden. En hoe zeer weet ik het te waarderen dat we zo met zijn vieren (kunnen) samen leven, in deze tijd.

Want stel je voor, dat Grote Zoon niet zijn kruisband had gescheurd, en zoals in zijn droom nu in Amerika American football had gespeeld. En Kleine Zoon Amerikanistiek was gaan studeren in Amsterdam in plaats van Nijmegen. Dan was de tijd rondom mijn diagnose -en daarna- heel wat somberder en eenzamer geweest, voor ons allemaal.

En dan zouden Manlief en ik nu aardig met de handen in het haar zitten. Ik met mijn post-operatieve beperkingen en hij met de acute peesontsteking in zijn schouder. Nee, echt, ik prijs me enorm rijk. En ik denk zij ook.

En dan denk ik terug aan wat mij afgelopen weken zo raakte. De berichten dat thuis niet voor alle kinderen een veilige plek is. Terwijl dat nu wel de plek is waar ze 24 uur per dag verblijven. Niet langer school als schuilplaats hebben, en de schouder van de juf om tegen uit te huilen.

Home is where the heart is, schreef ik gisteren. En in groten getale kwamen jullie liedjes binnen. Liedjes, die ik vanmiddag allemaal beluisterde. Nou ja, bijna allemaal. Heerlijk om mijn rustuurtjes te kunnen doorbrengen met jullie favorieten.

De inzendingen brachten mooie associaties. Top 2000 luisteren bij Crosby, Still, Nash & Young. Nostalgie bij Tom Jones. Back to the eighties met Madness. De zomervakanties in Playa de Pals met John Denver en Passenger. En zo heeft iedereen natuurlijk zijn eigen herinneringen.

Zo dacht ik ook terug aan 24 december. Want hoe uitgekauwd dat liedje ook is, op weg terug naar huis draaiden Manlief en ik Chris Rea niet één, maar wel zes keer. We hadden net daarvoor te horen gekregen dat ik zeer vermoedelijk stadium IV eierstokkanker had. En we wilden hoe dan ook in Kerststemming thuis komen.

Met de liedjes bleek voor mij ook zo duidelijk hoeveel verschillende ‘homes’ er zijn. Of, in het licht van de eerder genoemde kinderen, ik zou willen, dat het voor een ieder zou zijn: Thuis. Gezelligheid. Veiligheid. Waar Ikea rules. De plek waar Liefde is. Waar Ziel woont.

Crosby, Still, Nash & Young – Our house

Adele – Hometown glory

Ed Sheeran – I will take you home

Beth Hart – Better than home

Michael Kiwanuka – Home again

Chris Rea – Driving home for Christmas

Aurora – Home

Dotan – Home

Madness – Our house

Kraftlied & Vasudeva – Home is where the heart is

Passenger – Home

Diana Ross – Home

Luther Vandross – A house is not a home

Tom Jones – Green green grass of home

Bløf – Welkom thuis

Edward Sharp and the Magnetic Zeros – Home

John Denver – Take me home

6 gedachtes over “Waar Ziel woont

  1. Janet zegt:

    Mooie vrouw,

    Wat een kado om alle vier thuis te zijn , terwijl er voor mij ook hele andere gedachten en emoties bij zitten om “‘thuis” te moeten zijn.
    Wat een prachtige lijst.
    Ineens denk ik aan mijn eerste gekochte single; To my father’s house, The Les Humphries Singers.

    Lieve groet,
    Janet

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s