De oudjes weten het best

(Image of Tasha Tudor, American Illustrator 1915-2008)

In deze verwarrende Corona-tijd hoor ik grofweg twee tegenovergestelde boodschappen over de ouderen in onze samenleving:

Gezondheid gaat boven economie. We moeten álles doen om ouderen en andere kwetsbaren in de samenleving te beschermen.

en

Waarom moet de hele samenleving op slot voor mensen die toch al richting uitgang gaan?

Let wel: dit zijn niet mijn meningen, alswel mijn kort-door-de-bocht samenvattingen van wat ik hoor, zie en interpreteer.

En al behoor ik tegenwoordig tot de groep kwetsbaren, ik begrijp de laatste mening heel goed. Omdat ie namelijk realistischer is, over het feit dat de dood bij het leven hoort. Al vermoed ik dat de voorstanders van de tweede mening net iets meer aan hun eigen plezier en gemak denken dan aan de zekerheid van de dood.

En toch heb ik meer sympathie voor de eerste mening. Omdat daar (meer) respect uit klinkt voor de ouderen in onze samenleving. Want helaas is het zo dat wij -hier in Nederland- leven in een wereld waarin we mensen vanaf een bepaalde leeftijd afschrijven, minder van waarde vinden.

En ja, als het gaat om economische bijdrage en groei is dat misschien wel waar. Maar er is zoveel meer om aan en mee bij te dragen. Iets wat ouderen bij uitstek kunnen doen, op basis van hun levenservaring. In ‘mijn’ wereld worden ouderen van steeds meer waarde.

Me beperkend tot het leven van een vrouw, is het leven in fasen in te delen en dan zijn het er vijf: die van het meisje, de lover (al vruchtbaar, maar nog niet toe aan moederschap), de moeder (letterlijk, maar meer nog figuurlijk vruchtbaar), de queen (niet meer fysiek vruchtbaar, maar wel nog heel creatief) en de crone (de oude wijze vrouw).

De crone (en haar mannelijke evenknie) brengen wijsheid en Zijn in de wereld. Precies die dingen die in deze Corona-tijd van het grootste belang zijn. Qua leeftijd hoor ik nog niet bij de oudjes, al voel ik me altijd al verwant met hen. Sinds mijn diagnose en nieuwe normaal heb ik echter wel het gevoel meer bij hen dan bij mijn ‘generatie’ of levensfase, de queens, te horen.

Het is ook vast niet toevallig dat juist nu ‘ouderwetse’ activiteiten weer meer in beeld komen: koekjes bakken, spelletjes spelen, hinkelen, papieren aankleedpoppen, haken, ik zie het deze weken allemaal voorbij komen. Ik zag gisteren zelfs, heel schattig, een huwelijksaanzoek in de lucht, op een spandoek achter een vliegtuigje!

En ook op Facebook komen de prachtigste wijsheden van ouderen langs. Zoals deze:

My grandmother once gave me a tip: In difficult times, you move forward in small steps. Do what you have to do, but little by little. Don’t think about the future, or what may happen tomorrow. Wash the dishes. Remove the dust. Write a letter. Make a soup. You see? You are advancing step by step.

Take a step and stop. Rest a little. Praise yourself. Take another step. Then another. You won’t notice, but your steps will grow more and more. And the time will come when you can think about the future without crying. Elena Mikhalkova

Mindfullness avant la lettre. De oudjes weten het: hier en nu is het enige dat er is. Als je je leven stap voor stap leidt, ontvouwt het zich vanzelf. Tot de dood erop volgt. Want dat is een zekerheid waar zij – en ik- niet meer aan twijfelen. En waar anderen wellicht nog iets over te leren hebben.

4 gedachtes over “De oudjes weten het best

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s