Baalblog, met de Frantze slag

Ik weet dat sommigen van jullie het fijn vinden als ik af en toe een baalblog schrijf. Omdat het soms, in al mijn hoop en vertrouwen lijkt als of ik dat soort dagen of momenten niet zou kennen.

Ik ken ze. Echt.

En ik weet dat als het zo is, dat er dan iets in de lucht hangt dat dat gevoel brengt. Dan ga ik op onderzoek uit. Zoals gisteren en vandaag.

Ik had een slechte Koningsnacht. Het had lang geduurd voor ik in slaap was gevallen. Vervolgens droomde ik, en huilde ik in die dromen. Werd ik wakker, en had ik pijn. Dat ik ‘s morgens Manlief vroeg het ochtendrondje met Knoet te lopen wil wat zeggen. Ik nam mijn pijnstillers en sliep weer in.

Ik nam me, naar aanleiding van Glimlachdag vorig jaar, voor een leuke blog over deze Koningsdag te schrijven. Het liep allemaal anders.

Het werd een Koningsdag zoals ik wel vaker vierde. Gewoon lekker thuis. Nooit eerder was het zo zonnig en warm. En nog nooit eerder was er geen oranje toost. K*-medicijnen!

Want hoe principieel ik ook mag zijn wat betreft mijn nieuwe eet- en drinkdiscipline, ik weet ook dat uitzonderingen het uiteindelijke geluk bepalen. Maar gisteren durfde ik niet. Het was het startschot om mij somber te voelen.

Ik voel me ineens heel alleen. In mijn eigen huis vol mannen. Hier en nu verdwijnt in een draaikolk vol vragen over hoe dan straks. De mannen moeten vandaag vroeg op, en ik blijf nog even op, en malen in mijn hoofd. Dan helpt schrijven, op een blog dat ik heel af en toe deel met maanpriesteressen. Wat ik doe, laat op de avond. De meesten stellen me teleur. En ik weet dat de teleurstelling alles over mij zegt en niets over hen.

Dus keer ik nog dieper in mijzelf. Weet ik dat ik er zelf uit moet klimmen. Het dal, waarin de Maan in mijn twaalfde huis staat: het deel van mijn horoscoop dat mijn innerlijke kerker vormt. De plek waar mijn grootste blinde vlek zich bevindt. Gelukkig helpt de Maan mij ook, omdat ze vandaag doorschuift naar de plek waar zachtheid heerst.

Ik laat Manlief mijn verdriet zien. We grappen en lachen door de tranen heen. Het is echt waar dat gedeelde smart halveert!

Ik lees een interview in Volkskrant Magazine met de snowboardster die al twintig jaar kanker heeft. Die steeds weer zó optimistisch is en zó voor de liefde kiest. En zo brengt zij mij weer naar daar waar ik wil zijn.

Ik grijp mijzelf liefdevol bij de kladden. Schrijf mijn blog en ga aan de slag. De Frantze, dat dan weer wel.

3 gedachtes over “Baalblog, met de Frantze slag

  1. pienemans60 zegt:

    Ach, wat een ellende dat je je zo alleen en somber voelde (in een huis vol mannen). Herkenbaar opgeschreven. Knap dat je jezelf weer herpakt hebt. Ik ken dit interview niet met Bibian maar wel andere. Net als jij een mooi en p(k)rachtig mens!! ✨🦋🥰

    Like

    • AFG zegt:

      Het komt. En het gaat. En meestal buiten het schrijven van m’n blog om. Nu nam ik het er in mee. Hoop dat het ook jullie lukt om je weer te herpakken. Hier en nu is alles wat we hebben. Iedereen. Ik. En jij. 🙏💕😘

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s