Van brief tot Beltane

Mijn ziekzijn brengt zoveel moois. Goede gesprekken. Diepe inzichten. Mooie momenten. Cadeaus. Berichten, kaarten. En brieven.

Ik ben dol op brieven. Het ingewikkelde is tegelijkertijd om alle brief- en andere schrijvers recht te doen, en terug te schrijven. Dat probeer ik wel, maar het lukt niet altijd en zeker niet per omgaande. Weet dan in ieder geval hoe zeer ik deze tekens van leven én mededogen waardeer!

Afgelopen week kreeg ik een brief met een rozenkwarts en een soort van Tibetaans vlaggetje erbij. Je weet wel, die papieren vlaggetjes die gebeden en mantra’s naar de goden en godinnen brengen, en die voorspoed brengen naar alle levende wezens.

Op het vlaggetje staat een hart met een sleutel en de tekst:

Voor zover liefde

vereniging is,

kent het geen

uitersten in afstand.

Sor Juana Inés de la Cruz

Een prachtig citaat voor vandaag. Beltane. Een Keltisch feest van vuur, dat het begin van de zomer inluidt, en dat net zoals Nieuwjaar al op New Year’s Eve, de avond ervoor, begint. Traditioneel wordt Beltane vaak gevierd met de kroning van de MeiKoningin, een meiboom met rode en witte linten en een gezamenlijke sprong over het Vuur van de negen heilige houtsoorten.

Ik heb mijn maanpriestersschap altijd wat afzijdig gehouden van mijn mannengezin. Ze vinden het heerlijk om er grappen over te maken en dat vind ik niet altijd makkelijk. Dit jaar is het anders. Ik wil ze meer meegeven en laten meebeleven hoe en wat mijn wereldbeeld is. Voor als ik er -ooit- niet meer ben.

Daarom volg ik de suggestie van ‘mijn’ Maantijd en ontsteek ik voor het slapen gaan de witte en rode waxinelichtjes die ik kreeg van de eerstejaars maanpriesteressen. Ik voeg er het hart-waxinelichtje van de vlaggetjesgeefster aan toe. Dan pak ik het rode en witte lintje die horen bij de waxines en vraag Manlief in een mini-ritueel of hij -zoals de Beltanetraditie betaamt- zich (weer) vrijwillig voor een jaar en een dag met mij wil verbinden.

We zijn vrolijk en een beetje lacherig, maar ook de diepere laag is voelbaar en aanwezig in woorden. De laag die bestaat uit de innige en, als de slinger van Foucault, eeuwigdurende en -bewegende liefde tussen twee mensen, die inmiddels drieëndertig jaar samen leven in dit leven. Een liefde vol dalen en nog veel meer pieken. Ook, en misschien wel juist, de afgelopen maanden.

We leven soms soms, en soms vaak, in heel verschillende werelden. Die we niet altijd begrijpen, maar wel steeds meer respecteren. Werelden, ontstaan door wie we zijn en wat we doen. Ontstaan door wat wij of onze zielen kiezen, en wat ons overkomt.

En vandaag realiseer ik me weer dat ik heb, wat zuster Juana in de zeventiende eeuw al wist: voor zover liefde vereniging is, kent het geen uitersten in afstand. Ik hoop dat ook jij (ooit) zo’n liefde kent.

Blessed Beltane!

4 gedachtes over “Van brief tot Beltane

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s