Mag het licht aan?

Chemo 2.0 heet niet voor niets chemo 2.0. Omdat het anders is dan chemo 1.0. Niet per se erger. Maar misschien is het niet-weten-wat-te-verwachten van de chemo ná de operatie dat wel.

Inmiddels weet ik dat het pepmiddel mij the day after vrolijk en op de been houdt. Bij de chemo’s voor de operatie stortte ik op zaterdag rond twaalf uur lichtelijk in, om 24 à 36 uur later weer op te krabbelen alsof er niets gebeurd was.

Ik weet het, it’s all in the mind. Dus zit ik gisteren een beetje te wachten op die stortbui, komt ie niet. In plaats daarvan glijd ik langzaamaan een dooiige boel in. Hangen, moe, slapen, warm, koud. Trek, nee toch niet, honger, smakeloze hap (en dat ligt zeker niet aan de kok).

Ik verheug me desondanks op de songfestival-programma’s, misschien nog wel meer dan andere jaren. Omdat ze meer dan ooit de nostalgie en saamhorigheid uit mijn jeugd beloven te brengen. Ik bereid de mannen vast voor op mijn monopolie op het grote scherm. Toch verlies ik de strijd en verkies bovendien mobiel en oortjes, zodat de muziek op mijn volume kan.

#shinealight stelt niet teleur. Voor de songfestivalhaters: dat ligt vast niet aan de kwaliteit van de show, als wel aan mijn melancholie rondom het geheel. Ik geniet met volle teugen van de toch redelijk foute Johnny Logan, Nel blu di pinto di blu en de klassieke uitvoering van Love shine a light. Ontdaan van alle politieke puntengeverij lijkt de avond op mijn herinneringen van vroeger.

Het heeft ook een keerzijde. Op het moment dat ik in bed lig, houdt de verdrietige kant van de nostalgie me wakker. En dringt er een besef door van de afgelopen maanden. Wat is er toch eigenlijk allemaal gebeurd! En omdat in het donker het meeste groter lijkt dan het is, duurt het een tijdje voor de slaap mij vat. En dan droom ik van de dingen die voorbij gaan.

Ik word echter wakker met eenzelfde verdrietige gevoel als waarmee ik ging slapen. Ik heb geen zin in vandaag. Nog zo’n dag hangen en wurgen. Manlief laat Knoet uit, een ochtendritueel waar ik eigenlijk niet zonder kan, en toch kan het me vandaag gestolen worden.

Om negen uur leef ik op. Ga douchen en trek een vrolijke zomerjurk aan. Dag steunkousen, ik heb genoeg van jullie! Twee uur later lig ik alweer languit op de bank. Moe van niets. Val in slaap. Het lawaaierige winterkoninkje wekt me rond half een. Kopje koffie proberen dan maar. Brrr, hoe bitter.

En nu zit ik hier, te schrijven. De lucht is grijs, maar mijn hoofd is weer wat opgeklaard. Kwestie van tijd en dan zijn ook de wolken weer weg. En mocht het dan al donker zijn, dan doe ik toch gewoon zelf, met liefde het licht aan?! #loveshinealight

5 gedachtes over “Mag het licht aan?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s