Venus en de Graal

Op het moment dat we wisten dat de horeca weer zou opengaan, reserveerden we een tafel in het fijnste restaurant van Nijmegen. Dinsdag 2 juni leek ons een mooie dag. Een historisch moment is een historische plek waardig. Al ging het ons niet om de versoepeling van de Corona-maatregelen.

Het ging op het moment van reserveren ook niet om het einde van weer een achtjarige Venus-cyclus. Ik had in mijn agenda wel genoteerd dat vandaag de start is van een nieuwe cyclus. Wat uiteraard betekent dat er ook één werd afgerond. De berichten die ik vanmorgen op Facebook lees getuigen daarvan.

Ik had eigenlijk al eerder afscheid genomen van die cyclus. Om precies te zijn vorige week, toen ik met een aantal vragen de diepte van de afgelopen acht jaar in ging. Ik werd me toen bewust wat deze periode me heeft gebracht, wat ik achter me wil laten en wat ik wil meenemen naar de volgende acht jaar. En juist daarin zit het historische van gisteren, voor ons.

Want als we net in de auto zitten op weg naar ons uitje, legt Manlief zijn hand op mijn been. We kijken elkaar aan en weten meteen hoe bijzonder dit is. Acht jaar geleden hadden we hier nog geen idee van. Acht maanden geleden ook niet. En zelfs acht weken geleden konden we niet bedenken dat het zo (bijzonder) zou zijn. Want dat is wat er gebeurt als Venus, Corona én kanker samenkomen.

Met aandacht aangekleed, een heerlijke maaltijd in het vooruitzicht en met prettig gezelschap dat zo vertrouwd en tegelijkertijd ook steeds weer verrassend anders is. Elkaar aankijken en woordenloos weten dat we elkaar nooit voor lief kunnen nemen. Omdat het zo maar anders kan zijn. Had kunnen zijn.

Met de Maan in Schorpioen, het sterrenbeeld van Manlief, gaan we de nieuwe Venuscyclus in. Zonder er bewust mee bezig te zijn, sloot ik gisteravond met een fijn diner en de man van mijn dromen een periode uit mijn leven af. Ik weet wat ik loslaat en wil meenemen. En dat is wat ik vandaag doe.

Ik blik vandaag ook terug op de fantastische magische reis naar Glastonbury, die ik precies een jaar geleden maakte. Glastonbury is de plaats in Zuid-West Engeland waar Avalon ligt, het mythische eiland dat volgens de Arthursage alleen bereikbaar is voor degenen de magische boot kunnen oproepen.

Het zal duidelijk zijn dat ik de magische ervaringen die ik daar opdeed en de talloze liefdevolle momenten van de afgelopen maanden meeneem in de nieuwe Venuscyclus. En dat ik de kanker achter me laat. Ik heb in ieder geval een achtjarige cyclus bewust te vervolmaken en ik doe dat -nog steeds- met het mantra: ‘Ik hoop, vertrouw en geloof in een wonder.’

Ik voel zeker het verlangen om weer door de Mist te gaan. Naar de Overkant. Naar het AppelLand, Avalon. Naar het eiland waar het zingen van ‘Wie gaat ermee naar Engel(l)and varen?’ een heel dierbare herinnering is geworden. Die vooral ook nog even herinnering moet blijven.

Dit jaar is de reis virtueel. Maar mijn Graal hoef ik niet meer te zoeken. Die heb ik inmiddels gevonden. En die gaat zeker mee de nieuwe Venuscyclus in!

4 gedachtes over “Venus en de Graal

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s