De geboorte van het donker

Twee ochtendwandelingen. De een op onze laatste dag in Oldeberkoop. Het is mistig. De koeien in de wei zijn nauwelijks zichtbaar. Het bos achter het huis is inmiddels bekend en toch ook een beetje mystiek. Met deze wandeling sluit ik het hek van de vakantie.

Daarna volgt de reis naar huis, de aankoop van -eindelijk- zomerplantjes voor onze tuin en ga ik slapen terwijl het om half elf nog licht is. De kortste nacht.

Eigenlijk is dat niet helemaal waar. Net zoals rond Midwinter, lijkt de zon ook nu weer even stil te staan. Komt ie drie dagen om 5.19 uur op en gaat ie onder om 22.04 uur. Vandaag noemen we Litha, Midzomer. In oude tijden (en zo voelt het voor mij ook) was dit het hoogtepunt van het zomerseizoen. Tegenwoordig wordt het het begin van de zomer genoemd.

Venus en Mercurius zijn nu retrograde, wat betekent dat ze ten opzichte van de Aarde in tegenovergestelde richting lijken te draaien (dat is natuurlijk niet zo, maar ze draaien tijdelijk wel langzamer rond de zon. Wij halen ze dus een beetje in). Dat vraagt van ons in spiritueel opzicht om gas terug te nemen en terug te blikken.

En eigenlijk vraagt álles op dit moment daarom. Want de Corona-crisis heeft ons, toen het jaarwiel volop zou gaan draaien, in de lente, teruggeworpen naar een ongekend duister. Bovendien is morgen de maan donker én is er een zonsverduistering. De volle maan die hierop volgt, op 5 juli, valt samen met een maansverduistering.

Hoeveel tekens hebben we nodig dat we energetisch steeds verder de diepte in gingen en gaan terwijl we ons, in die tegenstrijdige energie, naar het hoogtepunt van het jaarwiel bewegen?!

Met de langste dag en de kortste nacht is hier en nu de geboorte van het donker. Na dit weekend worden de nachten, eerst bijna onmerkbaar, maar op een gegeven moment zeer gestaag, langer en bewegen we ons weer naar Midwinter toe.

Hoe tegenstrijdig het ook kan voelen, dit is een mooi moment om ‘het donker’ of ‘jouw donker’ te onderzoeken. Juíst nu het licht van Midzomer erop schijnt. Op welk donker in jouw leven zou jij het licht willen laten schijnen? Wat zou bij jou mogen sterven om iets nieuws geboren te laten worden?

Voor mij is deze dag best een beetje spannend, merk ik. Leuk spannend, omdat ik vandaag naar een Mizomerviering ga. En spannend spannend, omdat ik net als iedereen weer naar het échte donker meebeweeg. Vanuit het energetische donker van nu dus.

Natuurlijk ben ik dankbaar en gelukkig dat ik dat nog kan! Maar tegelijkertijd roept het -meer dan ooit- de herinnering terug van afgelopen Midwinter, toen ik zulk slecht nieuws te verwerken kreeg.

Ik schrik vanmorgen om half zes wakker van Kleine Zoon, die zich verslapen heeft. Ik help hem op weg en ga wandelen. De ándere wandeling, weer thuis. De duiven, de merels en de pauwen vliegen en zingen de langste dag toe. De geuren van de lindes, en verderop de lavendel, vullen mijn neus en mijn hart.

Terwijl ik deze langste dag in stap, realiseer ik me dat voor mij in deze energetisch donkere tijd oude patronen van ‘daar, toen en ooit’ mochten sterven en ‘er is alleen hier en nu’ geboren mocht worden. De geboorte van het donker betekent voor mij daardoor bovenal de geboorte van hier en nu. En daar schijnt altijd wel een beetje licht.

5 gedachtes over “De geboorte van het donker

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s