Wie zijn wij waar

Hangen tussen hier en nu. Het is de titel van mijn voorlaatste blog. Dat is eenvoudig met mooi weer, in de tuin, in een hangmat. Maar als het weer omslaat, er wind en zelfs regen bij komt (het is toch nét zomer, of staat de wereld nu écht helemaal op zijn kop?), is het -voor mij- meer ‘worstelen tussen hier en nu’.

En dan helpt het me om te wandelen, in het bos. Ondanks de zondagse middag kom ik maar weinig mensen tegen. Loop ik daar waar mijn geluk voor het oprapen ligt. Heb ik geen afleiding, anders dan te kijken waar mijn voeten gaan.

Soms vergis ik me in de afstand. Zoals daar en dan. Blijk ik verder terug te moeten dan ik heen ging. Gaat het tempo omlaag, omdat ik een moe lijf heb. En kom ik daadwerkelijk in die laag van rust en stilte.

Het is niet mis te verstaan wat mij daar gezegd wordt. ‘Zeker zes weken geen actieve deelname op social media’. ‘Doe alsof het een gewone hoogzomer is, waarin iedereen in het buitenland zit, terwijl jij pas in september op vakantie gaat. Zo’n zomer waarin de mussen van het dak vallen en het verder doodstil is op straat’.

Maar sinds Corona is niets meer gewoon. En nu Nederland van de lock down gaat, blijf ik er toch nog maar even in. Deels ‘verplicht’, omdat mijn immuunsysteem niet zo goed is. En grotendeels vrijwillig, omdat daar de rust en stilte is, waarvan ik voel dat ik het nu -meer dan ooit- nodig heb.

Dat merk ik aan de teksten die mij de afgelopen dagen aanspreken. Ik ga de diepte van het donker in, om niet veel later ook weer de lichtheid van de magie te ontmoeten. Social media en de rest van de wereld brengen op die manier inspiratie. En toch leiden ze ook af.

Het lijkt me wel mooi om de rust en stilte in de woorden mee te nemen, die ik zondag op een bankje tegenkwam:

Wie

Zijn

Wij

Waar

Voorlopig schrijf ik geen blogs meer. Ik blijf je graag ontmoeten op die andere laag. De laag waar onze zielen elkaar raken. De laag waar geen mooie woorden of plaatjes nodig zijn. De laag waar rust stilte brengt, en stilte rust.

Ik hoop deze week mijn laatste chemo te hebben. Dat voelt als de afronding van een -zeker achteraf bezien toch- heftige en bizarre fase in mijn leven. Mijn lichaam en geest geven op meerdere manieren aan dat het goed is te ‘zakken’ in mijn ervaringen en ze de plek in mijn leven te geven die ze verdienen.

Mijn mantra ‘hoop, vertrouwen en geloof in een wonder’ heeft mij gebracht waar ik nu ben. Ik dank jou voor je bijdrage hierin (want reken maar dat je die hebt!) en ik hoop je na de zomer met hernieuwde energie te schrijven over de dingen die mij raken.

8 gedachtes over “Wie zijn wij waar

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s