Over Diadox

Diadox staat voor ‘dialoog in de paradox’. In onze snelle, grootse en meeslepende wereld lijkt er nog maar weinig tijd te zijn om stil te staan en stil te zijn. In die wereld wil ik stil staan, om vooruit te komen. En stil zijn, om zo ruimte te geven aan de ander.

 

Wie ben ik?

Ik ben Anita, 51 jaar, getrouwd met mijn jeugdliefde, moeder van twee jongens van 21 en 18 jaar, bazinnetje van Knoet (Parson Russellteefje), Angie en Guusje (Cyperse poezen). Ik werk als ritueelbegeleider en als senior communicatieadviseur. Ik ben Maanpriesteres, opgeleid in het Pad van de Maanmagie:  ik begrijp en leef de oeroude vrouwenwijsheid en -mysteriën en geef ze door aan andere vrouwen. De maan staat symbool voor het vrouwelijke ritme.

 

Over de verhalen tot en met 5 oktober 2013

Op 26 september 2012 startte ik met deze blog en schreef ik elke dag een beeldend verhaal. Of een verhaal waarin ik, als ik onvoldoende inspiratie voor een beeldverhaal had opgedaan, mijn kijk op een bepaald stukje van onze wereld weergaf. Ik schreef deze verhaaltjes in de hoop dat anderen zich er wellicht in zouden herkennen, er iets van zouden opsteken of zich minder alleen zouden voelen in hun gevoel. Op 4 oktober 2013 heb ik mijn missie, 365 dagen een beeldverhaal, volbracht.

 

Over de verhalen vanaf 6 oktober 2013

Anders dan mijn 365 beeldverhaalproject. Met evenveel plezier. Schrijven over de drukte in mijn leven en hoe ik de rust zoek en vind. Op momenten dat ik daar zin in heb. Geen druk meer van een dagelijks ‘willen’ dat soms ‘moeten’ was, maar de ruimte om in rust te schrijven. Vaak een beeldend blog, maar ook wel eens een blog over mijn gevoelens. En met regelmaat wordt ie ook spiritueel genoemd. What’s in a name?

Verhalen vanaf 31 december 2019

In de herfst van 2019 stopte ik met bloggen op Diadox. Maar toen ik op 31 december het bericht kreeg dat ik eierstokkanker met uitzaaiingen heb, besloot ik mijn blog weer op te pakken, zolang dat kan. Omdat na zo’n levensveranderend bericht het leven ook doorgaat. Ik ga niet zitten wachten tot ik dood ben. Dat kan ook gewoon niet.

In eerste instantie werd gezegd dat ik niet meer behandeld kon worden. Er was alleen palliatieve chemo mogelijk om de kwaliteit van leven en de levensduur te verlengen. We zijn nu drie chemo’s verder; inmiddels zijn de inzichten veranderd en zal ik in april 2020 geopereerd worden om de tumoren waar mogelijk te verwijderen.

Schrijven is mijn passie; bovendien werkt het helend voor mij. En ik begrijp na een paar blogs al hoe troostend het voor mensen is om te lezen wat ik doe en wat mij bezighoudt.

De dood staat al heel lang centraal in mijn leven. Al 15 jaar geleden wist ik dat ik iets in de uitvaartsector wilde doen. Na het overlijden van mijn moeder wist ik wat: ritueelbegeleider! De opleidingen die daarna volgden hebben mijn kennis over sterven en de dood vergroot, en mijn angst weggenomen. Omdat mijn lichaam sterft, maar mijn ziel verder reist.

Ik wens je in ieder geval leesplezier, hoop dat je een tempel van rust en stilte, een spiegel of herkenning vindt, en hier en daar glimlacht, uit liefde voor het leven. Dan heb ik mijn doel bereikt 💕!

4 gedachtes over “Over Diadox

  1. Marion Schrijver zegt:

    Mijn dochter Leontine maakte mij attent op jouw blogs. Ik ben er stil van en heb diepe bewondering voor jouw levensmoed en levenskracht. Dat triggert bij mij een gevoel van herkenning. Ik wens je nog een lange tijd om te schrijven en het leven te vieren samen met je gezin.
    Veel Licht en Liefde
    Marion Schrijver

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s