Over Diadox

Diadox staat voor ‘dialoog in de paradox’. In onze snelle, grootse en meeslepende wereld lijkt er nog maar weinig tijd te zijn om stil te staan en stil te zijn. In die wereld wil ik stil staan, om vooruit te komen. En stil zijn, om zo ruimte te geven aan de ander.

 

Wie ben ik?

Ik ben Anita, 50 jaar, getrouwd met mijn jeugdliefde, moeder van twee jongens van 21 en 18 jaar, bazinnetje van Knoet (Parson Russellteefje), Angie en Guusje (Cyperse poezen). Ik werk als ritueelbegeleider en als senior communicatieadviseur. Ik ben Maanpriesteres, opgeleid in het Pad van de Maanmagie:  ik begrijp en leef de oeroude vrouwenwijsheid en -mysteriën en geef ze door aan andere vrouwen. De maan staat symbool voor het vrouwelijke ritme.

 

Over de verhalen tot en met 5 oktober 2013

Op 26 september 2012 startte ik met deze blog en schreef ik elke dag een beeldend verhaal. Of een verhaal waarin ik, als ik onvoldoende inspiratie voor een beeldverhaal had opgedaan, mijn kijk op een bepaald stukje van onze wereld weergaf. Ik schreef deze verhaaltjes in de hoop dat anderen zich er wellicht in zouden herkennen, er iets van zouden opsteken of zich minder alleen zouden voelen in hun gevoel. Op 4 oktober 2013 heb ik mijn missie, 365 dagen een beeldverhaal, volbracht.

 

Over de verhalen vanaf 6 oktober 2013

Anders dan mijn 365 beeldverhaalproject. Met evenveel plezier. Schrijven over de drukte in mijn leven en hoe ik de rust zoek en vind. Op momenten dat ik daar zin in heb. Geen druk meer van een dagelijks ‘willen’ dat soms ‘moeten’ was, maar de ruimte om in rust te schrijven. Vaak een beeldend blog, maar ook wel eens een blog over mijn gevoelens. En met regelmaat wordt ie ook spiritueel genoemd. What’s in a name?

Verhalen vanaf 31 december 2019

In de herfst van 2019 stopte ik met bloggen op Diadox. Maar toen ik op 31 december het desastreuze bericht kreeg dat ik eierstokkanker met uitzaaiingen heb, besloot ik mijn blog weer op te pakken, zolang dat kan. Omdat na zo’n levensveranderend bericht het leven ook doorgaat. Ik ga niet zitten wachten tot ik dood ben. Dat kan ook gewoon niet.

Schrijven is mijn passie; bovendien werkt het helend voor mij. En ik begrijp na een paar blogs al hoe troostend het voor mensen is om te lezen wat ik doe en wat mij bezighoudt.

De dood staat al heel lang centraal in mijn leven. Al 15 jaar geleden wist ik dat ik iets in de uitvaartsector wilde doen. Na het overlijden van mijn moeder wist ik wat: ritueelbegeleider! De opleidingen die daarna volgden hebben mijn kennis over sterven en de dood vergroot, en mijn angst weggenomen. Omdat mijn lichaam sterft, en mijn ziel verder reist.

Natuurlijk ben ik heel, heel verdrietig om wie ik ga missen: Manlief, Grote en Kleine Zoon, mijn vader, broer en andere dierbare familieleden. Mijn huisdieren. Mijn vriendinnen, mijn collega’s. Mijn mede-Maanpriesteressen. En toch. Ik weet ook dat ik blijf. In jullie harten. En jullie in die van mij.

Maar tot die tijd schrijf én leef ik: uit liefde voor het leven! 💕

Ik wens je in ieder geval leesplezier, hoop dat je een spiegel of herkenning vindt, en hier en daar glimlacht. Dan heb ik mijn doel bereikt!

2 gedachtes over “Over Diadox

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s